Gisteren nam ik dus deel aan de conferentie van de Interparlementaire Unie (IPU). Op de agenda stond ook de bespreking (goedkeuring) van een voorbereide consensustekst. De tekst handelde over de inzet van de VN-klimaatconferentie en welke rol parlementen moeten opnemen qua klimaatbeleid. Maar er was geen aandacht voor de voorbeeldfunctie van de parlementen zelf.

Na wat lobbywerk bij Mexicaanse collega’s en de Deense rapporteur ben ik er in geslaagd om daarover een amendement te laten goedkeuren. Het was het enige amendement dat op een algemene consensus kon reken. Die consensus is blijkbaar nodig in de IPU. “We also urge parliaments to lead the way by reducing carbon footprint of the parliamentary institutions themselves”, klinkt het nu in de tekst. Een amendement van de Mexicaanse collega’s over een meer prominente rol voor de IPU in de klimaatonderhandelingen kon helaas niet op de nodige steun rekenen. Daar stak de Algerijnse delegatie een stokje voor.

Dat binnen de IPU het debat over de eigen milieu-impact gevoerd wordt, is een goede zaak. Of alle parlementen (van Senegal over Bangladesh tot Uruguay) hun voetafdruk zullen verminderen is te vrezen. De Belgische parlementen kunnen alvast het goede voorbeeld geven. Via een brief aan Kamervoorzitter André Flahaut en aan alle fractievoorzitters van de democratische partijen zal ik alvast vragen om samen te bekijken hoe de milieu-impact van de Kamerwerking gevoelig kan verminderd worden.

En laten we maar ambitieus zijn: waarom geen tijdspad ontwikkelen om te evolueren naar een CO2-neutraal parlement? Het zou wellicht een wereldwijde primeur zijn. In afwachting van meer groene Kamerleden is het de manier om het parlement groener te kleuren.