De financiële crisis van 2008 is ondertussen een wereldwijde economische crisis. En een systeemcrisis, met het falen van het neoliberalisme. Het tussentijds rappprt van de parlementaire onderzoekscommissie legt vandaag beenhard de fouten van de topbankiers bloot: onverantwoorde risico's, ten koste van de klanten en het personeel, enkel gericht op speculatieve winst voor aandeelhouders. Zeepbellen.

In oktober 2008 schreef ik een artikel over 'De financiële crisis en de risicomaatschappij'. Het is vandaag nog brandend actueel als achtergrond. Enkele citaten:

"Als de financiële crisis één ding duidelijk maakte, is dat onze nationale overheden en instituties de afgelopen jaren niet meer in staat waren de risico’s van de geglobaliseerde financiële markt adequaat in te schatten, laat staan dat ze de instrumenten hadden of wilden gebruiken om de markt adequaat te sturen."

"Eigen aan de risicomaatschappij is de ‘georganiseerde onverantwoordelijkheid’. Mensen en instituties worden verdedigers van risico’s en ontwikkelingen die ze eigenlijk niet meer onder controle hebben. Dat zien we bij ongevallen in de nucleaire sector, dat zagen we bij de dioxinecrisis, dat zien we bij de klimaatopwarming en nu ook bij de financiële crisis. Het gaat dan heus niet enkel om de overheden. De CEO’s van Fortis verdedigden de afgelopen maanden hun risicovolle overname van ABN Amro die ze eigenlijk niet meer onder controle hadden. Ook van de uiterst risicovolle afgeleide producten van Amerikaanse banken en producten waren de risico’s lang niet bij alle kopers gekend of juist in te schatten."

Maar het belangrijkste zijn nu de beleidsconclusies. Durven de klassieke partijen ver genoeg gaan? Ik besloot vorig jaar:

"Er is ook een alternatief. Een andere mogelijke piste zoekt de opportuniteiten van de ongeëvenaarde financiële crisis en gaat naar de oorzaken. Ze vertrekt van de erkenning van de financiële én de klimaatcrisis als fundamentele onderdelen van de risicomaatschappij en probeert de verbinding te maken. De dringende ecologische New Deal vereist de mobilisatie van alle economische actoren om te innoveren en te investeren in duurzame technologie en duurzame ontwikkeling.

Wanneer de overheid vandaag nieuwe kaders voor de financiële markten moet uittekenen, wanneer de overheid de financiële sector opnieuw tot instrument moet maken van de ‘reële’ economie, laat de overheidsinterventies naar regulering dan meteen dienstbaar zijn om de creatie van echte en duurzame waarde in de economie te bevorderen. Van een steeds meer speculatieve double digit growth voor een kleine elite, naar reële en duurzame waardecreatie op basis van duurzame ecologische investeringen en een gelijke verdeling van deze welvaart. Nu de dringende interventies om de ineenstorting van het bestaande financieel systeem gebeurd zijn (en we de effectiviteit en de kostprijs geleidelijk zullen kunnen evalueren), is het dringend tijd om lessen te trekken voor een economische en ecologische herstructurering die veel verder gaat dan de financiële sector."

Het volledige artikel vindt u hier.

bron: www.dirkgeldof.be