• Home
• nieuws
• Opiniestukken

• nieuws
  • Nieuwsberichten
  • Opiniestukken
• doe mee
  • Word lid
  • Vacatures
  • Steun Groen
  • Agenda
  • Leden
  • Lees mee
• Onze mensen
  • Partij
  • Provincieraden
  • Parlementsleden
  • Jong Groen
  • In je buurt
  • De Europese Groene Partij
  • Groen Plus
• ideeën
  • Programma
  • Standpunten
  • Geschiedenis
  • Dossiers
  • Vraag en antwoord
• Partij
  • Contact
  • Huisstijl
  • Netwerk

Hoofddoeken en onderwijs: wie willen we eigenlijk beschermen?

Na het hoofddoekenverbod voor ambtenaren aan het loket onder impuls van Antwerps burgemeester Patrick Janssens blijft de polarisatie en de polemiek over de hoofddoeken in Antwerpen zich verder uitzaaien. Een groeiend aantal scholen nemen in hun schoolreglement het verbod op het dragen van een hoofddoek op omdat het gezien wordt als symbool van onderdrukking of in strijd met de levensbeschouwelijke visie van de school. De Koninklijke Atheneums van Hoboken en Antwerpen zijn dus zeker niet de eerste.

Op die manier willen deze scholen hun vrouwelijke leerlingen beschermen tegen een groepsdruk die er inderdaad is. Dit is een zware vaststelling die de moslimgemeenschappen ernstig moeten nemen en waartegen ze zich moeten verzetten. Het misplaatste machogedrag en zeer selectieve normenbesef van deze groep jongens staat niet enkel haaks op de religie zelf (het gaat om een soort van pseudo-islam die enkel dient om de eigen visies te bekrachtigen maar nooit om eigen gedrag in vraag te stellen), maar heeft ook heel wat andere negatieve gevolgen op lange termijn: fenomenen als eerwraak, geweld binnen het huwelijk, gebrek aan verantwoordelijkheidszin enzovoort. Het stuitende gebrek aan respect voor vrouwen door bepaalde groepen in onze samenleving ondermijnt niet alleen de toekomst van die vrouwen maar die van de hele gemeenschap.

De vraag is echter of de negatieve druk op jonge moslimmeisjes zal weggenomen worden door een verbod. Het enige dat we zeker weten is dat een dergelijk verbod een groep effectief zal treffen: de jonge moslimmeisjes zelf. Als een kind van thuis uit gedwongen wordt een hoofddoek te dragen, en de school besluit daarom de hoofddoek te verbieden, dan zullen de ouders of andere familieleden - die de jongere deze dwang opleggen- op zoek gaan naar een andere school zolang de schoolplicht geldt. Of nog erger, ze halen hun kind zo snel mogelijk weg van school. Nochtans is het aanbieden van scholing aan kinderen die onder dwang staan, juist de beste garantie om uit die spiraal te raken.
 

Als een meisje de hoofddoek draagt uit schrik voor de repressie van een groep jongens, dan zal die druk niet verdwijnen met een verbod. Ze zal zich enkel verplaatsen naar de lengte van de rokken, de haarstijl, make-up enzovoort. Het onderliggende probleem, het gedrag van die jongens, wordt immers niet aangepakt. En opnieuw, ook daar ligt voor de gemeenschappen rond die jongens, een enorme taak. Als ook de moslimgemeenschappen zich openlijk tegen dit soort gedrag verzetten, dan kunnen deze jongens ook niet langer claimen dit te doen uit zogezegde religieuze overwegingen. De boodschap is duidelijk: dit soort gedrag mag niet worden getolereerd. Het zou dus nuttiger zijn als scholen, gemeenschappen en de maatschappij, deze jongens aanspreken op hun gedrag in plaats van enkel in te grijpen bij de groep ‘slachtoffers’ en daarmee alle meisjes te treffen, ook zij die hun hoofddoek dragen uit vrije keuze.

Velen zullen argumenteren dat dit naïef is, want meisjes kiezen niet vrijwillig voor een hoofddoek. Hier past een onthulling: ik was zo een meisje. Ikzelf heb de hoofddoek gedragen in het middelbaar, niet omdat iemand me dwong maar omdat ik het wilde! En vandaag krijg ik vele telefoontjes en mails van meisjes die in dezelfde situatie zitten en dag aan dag het aantal scholen waar ze heen kunnen zien verminderen. Deze meisjes ervaren hun hoofddoek als een stuk van wie ze zijn en als een teken van behoren tot een religieuze minderheid. Een verbod op het dragen van de hoofddoek is voor deze adolescenten niks meer of minder dan een negatie van hun identiteit. De hoofddoek zelf wordt door dit verbod trouwens een steeds sterker symbool, en dus des te interessanter als identificatiemiddel: als iets je wordt afgenomen en je begrijpt niet waarom, dan wil je het des te meer.

De moslimgemeenschappen zijn zich vandaag maar al te goed bewust van de neveneffecten die het hoofddoekenverbod met zich meebrengen en bereiden zich voor. Steeds meer en meer organiseren zij zich om eigen scholen op te richten. Een fenomeen dat in de publieke opinie, ondanks het recht op vrije schoolinrichting, steevast op negatieve reacties wordt onthaald. Zij krijgen eenzijdig de schuld voor het ontstaan van een nieuwe vorm van apartheid die misschien wel ongewild in gang werd gezet door degene die claimt de ongelijkheid te willen bestrijden.

We moeten gewoonweg goed weten wat we willen als samenleving. Als we alle kinderen willen beschermen en emanciperen, om ze een goede toekomst te geven, dan is zowel een gedwongen hoofddoek of het verbod op het dragen van een hoofddoek niet de beste oplossing. Het is niet omdat je een hoofddoek draagt dat je automatisch onderdrukt wordt. Maar het is ook niet omdat je geen hoofddoek draagt, dat je als vrouw in deze maatschappij automatisch alle kansen krijgt. Hoog tijd dus voor een ontsluierd en eerlijk debat.

Contact: Meyrem Almaci -

Federaal Volksvertegenwoordiger
www.meyremalmaci.be

Deel