• Home
• nieuws
• Opiniestukken

• nieuws
  • Nieuwsberichten
  • Opiniestukken
• doe mee
  • Word lid
  • Vacatures
  • Steun Groen
  • Agenda
  • Leden
  • Lees mee
• Onze mensen
  • Partij
  • Provincieraden
  • Parlementsleden
  • Jong Groen
  • In je buurt
  • De Europese Groene Partij
  • Groen Plus
• ideeën
  • Programma
  • Standpunten
  • Geschiedenis
  • Dossiers
  • Vraag en antwoord
• Partij
  • Contact
  • Huisstijl
  • Netwerk

Na de rellen...

In zijn opiniestuk van zaterdag 19 september maakt politicoloog Bleri Lleshi een scherpe analyse van de rellen die de voorbije dagen en weken in Brussel hebben plaatsgevonden. Hij heeft absoluut een punt door te stellen dat de situatie voor veel jongeren stilaan hopeloos is geworden door de vicieuze cirkel waarin ze zich bevinden en dat het dus in de lijn van de verwachting ligt dat ze hun frustratie daarover zullen uiten (wat niet betekent dat dit goed te keuren valt als ze dat met geweld doen).

Bleri Lleshi gaat echter (te) kort door de bocht wanneer hij beweert dat de Gemeenschappen in Brussel niet geïnteresseerd zijn in die jongeren, dat ze hun verantwoordelijkheid niet willen opnemen en dat het vele geld dat die Gemeenschappen in Brussel investeren alleen maar dient om de eigen achterban aan werk te helpen.
 
Aangezien hij vooral de werking van de VGC op de korrel neemt, zou ik, als VGC-Collegelid bevoegd voor Jeugd, hier toch enkele antwoorden op zijn opmerkingen willen formuleren.
 
In het opiniestuk wordt gesuggereerd dat een, volgens de auteur, falende jeugdwerking van de VGC mee aan de basis zou liggen van de huidige problemen. Ik denk dat hij daar de bal volledig misslaat.
 
Ten eerste zou Bleri Lleshi beter moeten weten over zijn benadering van het jeugdwerk. Als we de taak van het jeugdwerk gaan verengen tot het vermijden van rellen, dan zijn we gedoemd om te mislukken. Dat hebben we vroeger al gezien met de vele – vaak goed bedoelde - initiatieven die er enkel op gericht waren moeilijke jongeren ‘van de straat te houden’. Om het wat zwart-wit te stellen: het is niet omdat je een probleemjongere een gratis film aanbiedt, dat hij na de voorstelling braaf naar papa en mama terug gaat.
 
Het georganiseerd jeugdwerk werkt dan ook niet op deze manier. Het is er in de eerste plaats om kinderen en jongeren op een zinvolle en betekenisvolle manier om te laten gaan met hun vrije tijd en om ruimte te creëren om jongeren zich creatief en sociaal te laten ontwikkelen. We kunnen hopen dat deze jongeren daardoor sterker in hun schoenen staan en dat dit hun helpt om als constructieve burgers aan de maatschappij mee te bouwen. Maar als de basis - het onderwijs en de manier waarop de maatschappij heel wat van deze jongeren blijft uitsluiten op basis van vooroordelen - niet verandert, dan blijven we sowieso dweilen met de kraan open.
 
Ten tweede klopt zijn bewering over de fusie van de negen VGC-jeugdcentra niet. Als hij suggereert dat die als enig doel heeft om meer Vlamingen aan het werk te zetten, dan is dat een flagrant foute voorstelling van de feiten. Door de fusie kunnen de administratieve en financiële taken gecentraliseerd worden zodat de jongerenwerkers nu de handen vrij hebben om zich ten volle op hun kerntaak te kunnen focussen: het werken met de jongeren zelf. Deze fusie zorgt dus voor een verhoogde efficiëntie.
 
Dat er altijd zaken kunnen verbeteren, dat er meer overleg moet komen met de jongeren en hun families en dat er meer samenwerking over de taalbarrières heen moet komen, wil ik graag onderschrijven. Ik ga dus zelf vanuit de VGC mijn collega’s (CoCof, Communauté Française, gemeenten) voor jeugd aanspreken om te bekijken hoe we de zaken in overleg kunnen organiseren. Alleen zo vermijden we dat de verschillende inspanningen naast elkaar worden uitgevoerd en dus de facto tot minder performante resultaten leiden.
 
Want we moeten vooruit. Het is belangrijk om de problemen te duiden maar we moeten werk maken van een oplossing. Jammer genoeg vind ik hiertoe heel weinig aanzetten in het opiniestuk van vorige zaterdag.
 
Mag ik dus zelf enkele voorzetten geven?
 
1)      Laten we de manier van lesgeven aanpassen aan de leerlingen. Dat betekent niet dat je je doelstellingen moet bijstellen maar als je vaststelt dat er in sommige scholen bijna alleen maar kinderen uit anderstalige kansarme milieus zitten, dan moeten de lesmethodes daar toch aan aangepast worden? Zo heeft recent onderzoek aangetoond dat meertalig onderwijs zowel gemeenschaps- als taalbevorderend is. Waarom mag dit dan niet ingevoerd worden? En zo zijn er nog tal van voorbeelden. Dat de leraren daarvoor opgeleid en ondersteund moeten worden spreekt vanzelf.
 
2)      De meeste ouders zijn vragende partij om hun kinderen te kunnen ondersteunen. Alleen weten ze vaak niet hoe ze dat moeten aanpakken. Mochten we naast het jeugdwerk ook een ouderwerking opzetten die gericht is op het ondersteunen van de kinderen, dan zou er misschien ook heel wat vooruitgang geboekt worden. En laten we daarbij alsjeblieft de ideologie achterwege: als ouders het Nederlands niet goed beheersen, laat ze dan in hun eigen taal voorlezen; als ze maar voorlezen.
 
3)      Ik vind het onbegrijpelijk dat we in 2009 aanvaarden dat een grote groep jongeren afhaakt en zonder diploma afstudeert. Als we merken dat jongeren moeilijk keuzes kunnen maken, dan zouden ze bv. intensief begeleid kunnen worden naar een van de knelpuntberoepen (er zijn er 80 in Brussel). Nu zal de Brusselse regering dat verplicht organiseren voor de werkeloze schoolverlaters maar er zou veel tijd gewonnen kunnen worden (en frustratie vermeden) als dit vroeger zou gebeuren. Het hervaloriseren van de TSO- en BSO-richtingen is daarbij trouwens een absolute must.
 
4)      En tenslotte moet er ook harder opgetreden worden tegen het ‘alternatieve circuit’. Als je als puber geconfronteerd wordt met werkeloze buurtgenoten die dankzij drugdealen, kleine of grote criminaliteit, … de grote sier kunnen maken, dan lijkt dat een aanlokkelijke alternatief. Hier moet dus korte metten mee gemaakt worden. En om het gevoel van straffeloosheid weg te nemen als er minderjarige jongeren bij betrokken zijn, kan er misschien echt werk gemaakt worden van straffen die snel moeten worden uitgesproken en die een duidelijke link moeten hebben met het misdrijf.
 
Vier suggesties waarover ik graag zou discussiëren binnen Brussel. Zodat we, als het stof van de rellen is neergedaald, kunnen werken aan een Gewest waar iedereen zich thuis voelt en waar elke Brusselaar op een volwaardige manier aan de maatschappij kan bouwen.
 

Contact: Bruno De Lille -

Brussels Staatssecretaris voor Mobiliteit, Gelijke Kansen, Openbaar Ambt, Cultuur, Jeugd en Sport

www.brunodelille.be

Deel