Een beetje surrealistisch, dat was de bespreking van het Lokaal Sociaal Beleidsplan Antwerpen toch wel gisterenavond, op een gezamenlijke commissie van de gemeenteraad en de OCMW-raad. Op de agenda stond een rapportering van 2008 en een planning voor 2009. Dat is zonder meer nuttig en nodig. Maar de manier waarop toonde de grenzen van de marketing-aanpak van dit stadsbestuur, waar managementstechnieken stilaan het politieke beleid en het debat verdringen.
De hele rapportering over het lokale sociale beleidsplan, waar ook het welzijnswerk bij betrokken is, werd samengevat in één tabel, maar dan wel één van meer dan 50 pagina’s. Het beleid werd ‘vertaald’ in ’12 overkoepelende strategische of facilitaire doelstellingen’. En die werden uiteengerafeld in liefst 289 projecten en projectjes in een eindeloze tabel. Per project kon men dan op enkele lijnen de werking in 2008 rapporteren: werd de actie gehaald? Het merendeel van de acties zijn perfect verdedigbaar. En het goede nieuws: het merendeel van de acties werd ook gehaald. Zo krijg je een technische tabel vol goed nieuws, en hier en daar een rapportering waar het even wat moeilijker loopt. De meerderheidspartijen keken ernaar, stelden enkele vragen over enkele van de 289 projecten en loofden het stadsbestuur.
Eén vraag kwam niet aan bod in de evaluatie: is de situatie voor mensen in armoede en voor andere kwetsbare groepen nu verbeterd? Doen we genoeg? Doen we de juiste dingen? Of doen we misschien de verkeerde dingen juist? Gelukkig stelde Freya Piryns ze wél.
Het technische rapport beschrijft actie na actie hoe goed het lokaal sociaal beleid loopt, dankzij de inspanningen van vele ambtenaren en van mensen op het veld. Maar ondertussen groeit de werkloosheid in de stad opnieuw angstwekkend. Ondertussen moeten opnieuw meer mensen proberen rond te komen met een leefloon. Ondertussen zijn er wachtlijsten bij sommige voedselbedelingscentra. Ondertussen stijgen de huurprijzen verder. Ondertussen stijgt het aantal mensen met energieschulden of met andere schuldsituaties. Ondertussen neemt de leerachterstand van kinderen uit sociaal kwetsbare gezinnen toe; En ondertussen groeit de armoede bij mensen van andere etnische afkomst angstwekkend.
Toegegeven, de crisis laat zich voelen. En toegegeven, zonder alle acties uit het lokaal sociaal beleidsplan zou het erger zijn. Maar een positieve evaluatie van het lokaal sociaal beleid terwijl haast alle indicatoren wijzen op een toename van de armoede en de sociale ongelijkheid in de stad, het is surrealistisch. Evenzo een sociaal beleid dat dan géén tandje bijsteekt en op de groeiende sociale uitdaging inspeelt. En evenzo een zogenaamd progressieve meerderheid in het stadhuis die meestapt in het vermanagen van het lokaal sociaal beleid, zonder nog de fundamentele vragen te stellen.
bron: www.dirkgeldof.be