Onbegrijpelijk en asociaal, dat is het minste wat je kan zeggen van de begroting van de stad Antwerpen, die volgende week ter discussie ligt op de gemeenteraadscommissies. Het Antwerpse stadsbestuur vermindert voor 2010 haar bijleg aan het OCMW met bijna 3 miljoen euro (2.915.488 euro om precies te zijn, of bijna 120 miljoen oude Belgische franken). Deze bezuiniging is een lineaire besparing van 2,75% voor alle stadsdiensten, dus ook voor het OCMW.
In het Antwerpse bestuursakkoord van de ploeg van Patrick Janssens komt het woord ‘armoede’ niet voor. Dat was begin 2007 reeds veelzeggend. Nu is het datzelfde stadsbestuur blijkbaar ontgaan dat er sinds enige tijd een nogal zware economische crisis woedt. De maatschappelijke werkers bij het OCMW voelen die nochtans iedere dag. De crisis laat zich voelen bij het Antwerpse OCMW, schreef ik in september nog. Het voorbije jaar moesten in Antwerpen bijna 1.000 extra mensen aankloppen voor financiële steun. De stijgende armoede in onze stad vereist middelen, bijvoorbeeld om het stadsdeel van de leeflonen te betalen. Of om voldoende maatschappelijk werkers te kunnen aanwerven om de stijgende werklast aan te kunnen. Of om te investeren in nieuwe sociale initiatieven, zoals taalopleiding, sociale restaurants, arbeidszorg, … Of om de stijgende groep mensen met energieschulden verder te helpen. En eigenlijk, voor al deze initiatieven tegelijk.
En er komt de volgende maanden nog meer werk voor het OCMW. De laatste weken moet het OCMW van Antwerpen mee de gevolgen opvangen van het federale wanbeleid van Fedasil. Door een gebrek aan opvangplaatsen bij Fedasil worden mensen na 4 maanden in een opvangstructuur naar de stedelijke OCMW’s gestuurd om financiële steun aan te vragen. In 2010 zullen bovendien ook een aantal van de geregulariseerden nood hebben aan begeleiding door het OCMW. Hen zo snel mogelijk helpen om verder in te burgeren, Nederlands te leren en aan de slag te raken is broodnodig, maar vereist middelen.
Kortom, je zou verwachten dat een sociaal stadsbestuur dat het bij besparingen sociale keuzes durft maken, en prioriteiten legt. Wat minder geld voor communicatie bijvoorbeeld, wat meer voor de sociale noden. Ik gun ook alle stadsambtenaren betere werkruimte van harte (velen werkten in volstrekt verouderde kantoren). Maar terwijl de rekening voor de nieuwe infrastructuur in de Bell alsmaar oploopt, bespaart dit stadsbestuur lineair, ook op sociaal beleid. Zelfs het bestuursakkoord wordt een vodje papier, want ook de vergrijzingsindex valt onder de besparingen. Hiermee moesten OCMW en Zorgbedrijf de toenemende zorgnoden door de vergrijzing in onze stad opvangen. Willen die ouderen hun stijgende zorgnoden volgend jaar dan ook met 2,75% beperken…?
Door de besparingen van de stad heeft het OCMW amper of geen ruimte voor noodzakelijke nieuwe initiatieven. Gelukkig kiest de OCMW-raad er tot nu toe niet voor om de bestaande dienstverlening af te bouwen. Meer nog: het OCMW probeert het hoofd te bieden en voorziet middelen voor de stijgende armoede, de stijgende energieschulden en de regularisatie. En dus stijgt het voorziene tekort in het OCMW-budget van 2010 drastisch, tot bijna 30 miljoen euro (29.887.667,18 euro om precies te zijn). Want een sluitend OCMW-budget voorleggen als de sociale noden sterk stijgen en de stadsbijleg daalt, is onmogelijk. Bovendien is dit tekort reeds het resultaat van een zuinig beleid, van interne bezuinigingen door meer efficiëntie en van het schrappen van nieuwe projecten. Het OCMW probeert haar wettelijke opdracht uit te voeren: leefloon verstrekken aan wie behoeftig is, energieschulden behandelen op het LAC, via het zorgbedrijf een ouderenbeleid voeren, ook asielzoekers en geregulariseerden in onze stad een menswaardig bestaan laten leiden, mensen via activering opnieuw de kans geven aan het werk te gaan, en nog veel meer taken.
Eigenlijk draait de stad zichzelf in haar begroting een rad voor de ogen. De stadsbijleg verminderen op een moment dat het OCMW niet anders kan dan meer uitgeven omdat de sociale noden stijgen, is niet alleen asociaal, het is ook budgettair kortzichtig en onverstandig. Eigenlijk debudgeteert de stad, en verschuift ze de financiële problemen naar 2011, wanneer we de rekening van het volgende jaar zullen kennen.
Daarom wil ik als OCMW-raadslid een oproep doen aan de gemeenteraadsleden van de meerderheid: voer een open debat over het gebrek aan sociale keuzes in deze begroting. Vraag de cijfers over de toenemende armoede de voorbije maanden eens op. Praat eens met uw partijgenoten in de OCMW-raad. En probeer dan het college te overtuigen om een sociaal verantwoorde stadsbegroting te maken. Met meer middelen als de armoede stijgt. Want wat nu voorligt, is onze metropool onwaardig.
PS. Nog een vraagje aan het schepencollege en de gemeenteraad. In 2010 is het Europees jaar voor de bestrijding van de armoede. Hoe past de vermindering van de stadsbijleg voor het OCMW daarin?
bron: www.dirkgeldof.be