18 dec 2015

Bezoek aan gesloten centrum Caricole

Naar aanleiding van de Internationale Dag van de Migrant (18 december) ging Petra De Sutter samen met een aantal andere parlementsleden van de Raad van Europa, het gesloten centrum van Steenokkerzeel bezoeken: Caricole. Dit is één van de vijf gesloten centra in België waar personen verblijven die een asielaanvraag hebben ingediend in afwachting van een beslissing over hun asielaanvraag (ongeveer 35%), maar ook heel wat personen verblijven die via Zaventem België willen binnenkomen (ongeveer 65%) zonder de juiste documenten (en geen asiel aanvragen). In het totaal zijn er 90 bedden, in twee- of vierpersoonskamers.

Tijdens het bezoek viel het Petra De Sutter sterk op dat veel mensen niet weten wat hen overkomt. Ze zijn vaak analfabeet en hebben geen idee van procedures of hun recht om asiel aan te vragen. Het zijn vaak slachtoffers van mensensmokkelaars die hen voorliegen, hen achterlaten in de transitzone van de luchthaven, enz.

“Deze mensen zijn slachtoffers en gewone mensen zoals ieder van ons die dromen van een betere wereld voor henzelf en hun kinderen. Het personeel van het centrum doet oprecht zijn best om menswaardige opvang te bieden.”

In het centrum loopt alles zo vlot en zo normaal mogelijk: er is medische en psychosociale bijstand, het personeel draagt geen uniform en tracht goed te communiceren om de mensen te helpen. Iedereen die toekomt heeft recht op een advocaat voor juridische bijstand. Zo’n 60% doet beroep op een pro-deo-advocaat, de overige 40% vraagt een privé-advocaat. Mensen die rechtstreeks via Zaventem toekomen en asiel aanvragen komen vaak uit Irak (28,67%), Syrië (17,41%) of Palestina (7,85%) volgens de meest recente cijfers van het centrum (2014). Mensen die eerder al elders asiel hebben aangevraagd, maar hun kans opnieuw wagen in Zaventem komen eerder uit Afghanistan (14,61%), Georgië (8,99%), Somalië (7,87%). Soms vragen ze voor de tweede, derde of zelfs vierde keer asiel aan, nadat ze in beroep zijn gegaan tegen het negatief advies dat ze eerst kregen.

Mensen die geen asiel aanvragen, maar niet over de juiste documenten beschikken om het Belgisch territorium te betreden komen eerder uit Albanië (20,59%), Congo (4,64%) en Rusland (4,57%). Tenslotte verblijven er in Caricole ook mensen die illegaal in België zijn en aangehouden werden. Zij komen vooral uit Albanië (27,13%), Marokko (8,50%) en Brazilië (6,48%).

Uiteindelijk zal zo’n 77% van de personen na hun verblijf in Caricole terugkeren van waar ze met het vliegtuig kwamen (ook al is het hun thuisland niet), 10% zal naar het land gaan waar ze oorspronkelijk al een aanvraag ingediend hadden (volgens het Dublin-akkoord) en 13% zal vrijgesteld worden en naar een open centrum gaan, om op termijn misschien asiel te verkrijgen.

De grote meerderheid van de mensen zal dus niet lang in het gesloten centrum verblijven, maar zit heel snel terug op het vliegtuig. Vliegtuigmaatschappijen zijn verplicht om zelf het terugticket te bekostigen wanneer de controle in het oorspronkelijke land fout is gelopen en ze dus mensen hebben laten passeren zonder geldige documenten. Vliegtuigmaatschappijen worden hiervoor zelfs beboet, als het duidelijk zichtbaar is dat het visum werd nagemaakt. In principe moeten ze zelfs de verblijfskost in het centrum (zo’n 180 euro per persoon per dag) betalen aan de Belgische overheid. De controles bij het instappen van het vliegtuig verlopen blijkbaar niet altijd even eerlijk: mensensmokkelaars zouden controleurs geld toestoppen om een heleboel migranten op het vliegtuig te krijgen en daarna gewoon verdwijnen. Zij zoeken blijkbaar ook de gemakkelijkste vluchtroutes uit: uit Kameroen bijvoorbeeld via Moskou naar België, of uit de Dominicaanse Republiek via Kaapverdië naar België, omdat de controles daar minder strict zijn.

Petra De Sutter houdt gemengde gevoelens over aan het bezoek: “Het is belangrijk om een evenwicht te vinden tussen solidariteit en de wens om deze mensen te helpen, en de noodzaak om asielaanvragen correct af te handelen (terechte asielaanvragers van economische vluchtelingen onderscheiden bijvoorbeeld). Hoe ziet men het verschil met gelukzoekers en kwaadwilligen? Maar het allerbelangrijkste is om de nadruk te leggen op psychosociale en medische opvang, alsook culturele activiteiten en taalonderwijs. Dit zijn immers de eerste stappen tot integratie.”

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK