25 okt 2010

De daklozen-schande

Ondanks de vele loze beloftes van de regering in lopende zaken blijft de opvangcrisis in ons land torenhoog. Er zijn intussen al bijna 6.000 asielzoekers, onder wie heel wat gezinnen die dakloos op straat moeten overleven. Op straat overleven betekent voor deze asielzoekers geen onderdak, eten en bestaansmiddelen, en ook niet de onontbeerlijke begeleiding bij hun asielprocedure.

Ik begrijp die laksheid van de regering in lopende zaken niet. Vorige week klopte er bij ons een gezin aan dat op 14 oktober in België aankwam uit Afghanistan en hier asiel heeft aangevraagd. Sindsdien sliepen zij op straat. Het ging om twee hoogopgeleide ouders, met kinderen van 9, 12 en 15 jaar. Gevlucht na bedreigingen, omdat de moeder haar leerlingen aanspoorde om zich te verzetten tegen een gedwongen huwelijk en tegen het verplicht dragen van een boerka. Asiel aanvragen in dit land is hun recht en wij hebben de plicht om hen opvang te bieden terwijl die aanvraag onderzocht wordt.

Dus ben ik met hen naar het kabinet van staatssecretaris Courard getrokken, die de portefeuille van maatschappelijke integratie en armoedebeleid beheert. De reactie aldaar gaf aan dat zo'n confrontatie nuttig was: de staatssecretaris zelf kregen we niet te zien, wel een medewerker die het niet de moeite vond zich voor te stellen, die ons in de gang ontving, geen hand gaf, niet vroeg om even te gaan zitten en niet informeerde naar het dossier of de situatie van het gezin. Was het een gebrek aan beleefdheid of een soort beschermingsmechanisme tegen alle ellende die de opvangcrisis met zich meebrengt en waar je anders 's nachts gewoon niet meer van slaapt? Tot mijn verbazing heeft het wel gewerkt. Dit gezin van vijf slaapt niet meer op straat. Waarvoor dank. Voor de 5.995 anderen is er helaas nog geen oplossing.

Ik heb de afgelopen jaren alles gedaan wat binnen de mogelijkheden van een parlementslid ligt om deze situatie aan te kaarten en om oplossingen voor te stellen. Wat kan ik nu in godsnaam nog doen? Zal ik vanaf nu dan maar elke dag naar Courard trekken met een ander gezin, en eisen dat de wet nageleefd wordt, en dat deze mensen opgevangen worden? Waarom wordt er geen echte noodopvang voorzien? Als er ergens in een straat in Vlaanderen een gaslek is wordt onmiddellijk een provinciaal rampenplan op poten gezet en worden mensen desnoods in sportcentra opgevangen. Waarom kan dat nu niet? Of doen we dat alleen voor 'echte' Vlamingen?

Natuurlijk is dit geen oplossing op lange termijn. Maar als de regering wat vroeger had gereageerd op de ontsporende situatie zaten we nu niet met 6.000 mensen op straat. Groen! en Ecolo vragen al jaren om structurele oplossingen. Begin 2010 hebben we opnieuw een resolutie in die zin ingediend. Maar tot nog toe zonder resultaat.

Bijna een jaar geleden is het, dat premier Leterme een emotionele oproep lanceerde aan de bevolking om dakloze asielzoekers op te vangen. De winter komt er opnieuw aan, en ondertussen staan er meer dan dubbel zo veel mensen op straat. Wanneer komt er eindelijk een einde aan deze schande?

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK