07 sep 2011

De Gravensteengroep misleidt de Vlaming

Stefaan Van Hecke stelt dat de Gravensteengroep geen juiste analyse van de nota-Di Rupo presenteert. Van Hecke is Kamerlid en medeonderhandelaar voor Groen!.

Wat de Gravensteengroep bij monde van woordvoerders professor Vermeersch (DM 2/9) en Jean-Pierre Rondas (DM 6/9) de jongste dagen uit de pen laat vloeien, is zuivere demagogie. Eerst kwamen ze met de spectaculair ogende maar foute bewering op de proppen dat de nota-Di Rupo slechts één Franstalige toegeving bevat tegenover maar liefst 23 Vlaamse. Gisteren deed Jean-Pierre Rondas er in deze krant nog een schep bovenop met een hysterische scheldtirade waarin hij de vier Nederlandstalige partijen die mee onderhandelen herleidt tot slippendragers van de Franstaligen. Hiermee willen beide heren de slaagkansen van de onderhandelingen ondermijnen en doen ze dus exact het tegenovergestelde van wat ze beloven: opkomen voor het belang van de Vlaming. Dat doe je immers niet door die Vlaming te misleiden.

Misleiding nummer 1: discussiepunten worden opeens voldongen feiten. Zo houdt de Gravensteengroep de lezer voor dat er tweetalige kieslijsten komen in Brussel, dat de tweetaligheid van de ambtenaren in Brussel wordt afgeschaft, dat er een federale kieskring komt en dat het Minderhedenverdrag wordt goedgekeurd. Dat levert vier stevige 'toegevingen' op in hun Vlaams lijstje. Op 22 juli is echter afgesproken dat deze elementen in een parlementaire commissie en in werkgroepen zullen worden besproken. Zonder het resultaat af te wachten lijst de Gravensteengroep deze discussies al meteen op bij de 'kaakslagen' voor de Vlamingen.

Misleiding nummer 2: door eigen toevoegsels worden voorstellen onaanvaardbaar gemaakt. In de nota-Di Rupo wordt voorgesteld dat de Franstaligen in de faciliteitengemeenten eenmaal om de zes jaar kunnen vragen om documenten van de gemeente en het OCMW in het Frans te krijgen. Je kan discussiëren of het nu om de drie of om de zes jaar moet, maar dit voorstel maakt wel een einde aan de regeling in de rondzendbrief-Peeters, die leidt tot pestrompslomp voor zowel de ambtenaar als de burger. Die moet immers voor ieder officieel document een nieuwe aanvraag doen. De groep doet de lezer geloven dat deze keuze 'automatisch hernieuwbaar' is. Dat staat nergens in de teksten.

Misleiding nummer 3: verdraai de feiten. De splitsing van het gerechtelijke arrondissement B-H-V is volgens de Gravensteengroep een toegeving van de Nederlandstaligen, hoewel het hier eigenlijk om een vraag van de plaatselijke burgemeesters gaat. De Gravensteengroep stelt dat de Vlamingen die splitsing willen om een einde te maken aan de 'voorkeursbehandeling' die de Franstaligen zouden krijgen in de Rand. De waarheid is dat veel Vlaamse partijen deze splitsing willen omdat de Vlaamse gemeenten binnen het huidige gerechtelijke arrondissement niet optimaal kunnen werken met een Brussels parket dat niet altijd oog heeft voor de specifieke problemen in de gemeenten rond Brussel. Door een nieuw parket Halle-Vilvoorde te creëren kan een specifiek strafrechtelijk beleid voor de Vlaamse Rand uitgewerkt worden. Dit is helemaal geen toegeving maar wel beter bestuur.

Misleiding nummer 4: overdrijf. Waarom is een herfinanciering van het Brusselse Gewest per definitie een toegeving aan de Franstaligen? De Nederlandstaligen die er wonen of werken zijn evenzeer gebaat bij investeringen in mobiliteit, veiligheid, onderwijs, jobs en huisvesting. De uitdagingen in Brussel zijn groot, de middelen ontoereikend. Het spreekt vanzelf dat die extra middelen dan ook goed beheerd moeten worden. En wat is er mis met een betere samenwerking tussen Brussel en het hinterland rond mobiliteit, ruimtelijke ordening of economie, de zogenaamde 'metropolitane gemeenschap', als dit zonder bijkomende bestuursniveaus gebeurt?

Misleiding nummer 5: wie niet voor mij is, is tegen. Het is giftige oorlogstaal die Jean-Pierre Rondas neerpent in de krant van gisteren. De Vlaamse onderhandelende partijen worden 'Vlaamse sloren' genoemd, de onderhandelingen 'melaatse lazerij'. Wie erin slaagt zich een weg door dit geschimp te banen, begrijpt wat Rondas echt bedoelt: alle Vlaamse partijen die mee onderhandelen, collaboreren met de Franstalige partijen. Dergelijke nauwelijks verholen oorlogstaal wordt wel vaker bovengehaald als het ontbreekt aan inhoudelijke argumenten.

Tot slot: in het voorstel van formateur Di Rupo kan je in de zes faciliteitengemeenten op Franstalige kandidaten stemmen. Ten tijde van het Egmontpact was dat nog in zestien gemeenten en in het voorstel-Verhofstadt waren het nog negentien gemeenten. Er was ook sprake van de uitoefening van gemeenschapsbevoegdheden door de Franse Gemeenschap in de Vlaamse Rand. In de huidige teksten is dat niet zo. Wat vandaag voorligt is merkbaar beter dan vroeger.

Met de acht onderhandelende partijen trachten we de communautaire problemen na veertig-vijftig jaar definitief op te lossen. Iedereen is gebaat met een kritische en constructieve analyse, maar deze moet dan wel gebaseerd zijn op de juiste informatie. Mensen misleiden leidt nooit tot een oplossing. Uiteindelijk is dat in het nadeel van iedereen, ook van de Vlamingen.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK