22 maa 2013

De traditionele politieke families ruïneren ons geliefde Europa

Europa ligt de groenen nauw aan het hart: we hebben dit mooie en noodzakelijke project altijd vurig verdedigd. Dat project wordt nu te grabbel gegooid. Niet alleen door enkele onbekende leiders in ivoren toren, maar ook door onze Belgische leiders, de traditionele politieke families die samen de federale regering vormen. Dit is geen ver-van-mijn-bedshow. Onze leiders zitten mee aan de knoppen van het falende Europese beleid.

De beslissing om kleine Cypriotische spaarders te laten meebetalen voor een bankencrisis waar ze niks mee te maken hebben, was een historische blunder die burgers in de hele unie ongerust maakt. Als ‘onze leiders’ dit nodig vinden voor Cyprus, dan straks ook voor Spanje, voor Italië, voor… België?

Net als Guy Verhofstadt gisteren in deze kolommen (DM 21/03), haasten tal van politici uit de traditionele families (christendemocraten, liberalen en sociaaldemocraten) zich om hier afstand van te nemen. ”Het is duidelijk dat de Europese leiders hun les nog steeds niet hebben geleerd,” aldus Verhofstadt. Helemaal mee eens, Guy, maar die leiders komen wel uit je eigen politieke familie (Rehn, Kroes, De Gucht,…) of uit de christendemocratische (Merkel, Barroso, Schäuble,…) en de sociaaldemocratische (Dijsselbloem, Asmussen, Moscovici,…). En onze eigen federale regering met CD&V, OpenVLD en sp.a zat vorige vrijdag mee aan tafel bij de Cyprus-beslissing.

Het Cyprus-debacle is het voorlopige dieptepunt van het brokkenparcours dat de Europese regeringsleiders en ministers van financiën, de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank nu al jaren rijden bij de aanpak van de financieel-economische crisis op ons continent. Die beslissing leert ons twee dingen over het functioneren van ‘onze leiders’. Ten eerste hebben ze elke voeling verloren met hoe de burgers deze crisis beleven en overleven, als ze denken dat burgers bereid zijn om een heffing op zelfs de kleinste spaarboekjes te slikken. Ten tweede zijn ze volledig het spoor bijster in hun eigen rommelige aanpak van de crisis, als ze beslissingen nemen die onwettig zijn en indruisen tegen wetgeving op depositogaranties die diezelfde leiders eerder namen.

Eerdere voorbeelden van dit brokkenparcours zijn legio. Hoewel er door de schuldencrisis steeds meer regels komen om de begrotingsdiscipline op te drijven, is er aan de kern van het probleem, een te sterk gedereguleerde en ongezond verstrengelde financiële sector nog niets gedaan. In 2008 pleitte zowat iedereen voor drastische hervormingen van de financiële markten, 5 jaar later staan die nergens. Dat is niet minder dan schuldig verzuim. Er was een groene politicus nodig (europarlementslid Philippe Lamberts) om eindelijk de excessieve bonussen in de banksector te beteugelen.

De redding van de banken heeft dertig jaar besparingen in enkele maanden weggeveegd, terwijl net nu de vergrijzing op kruissnelheid komt. Steeds opnieuw werd beslist om enkel rechtstreeks de banken te helpen. Had men met dezelfde bedragen landen en/of particulieren geholpen om hun verplichtingen ten aanzien van banken na te komen, dan waren de banken evenzeer gered, de private en publieke schulden niet zo ontspoord en was de gewone Europeaan wel ferm geholpen. Hoeveel dieper moeten we zakken eer eindelijk teruggegrepen wordt naar oplossingen die in het verleden bewezen dat ze werken, zoals de scheiding van spaarbanken, investeringsbanken en verzekeraars?

En last but not least: de leiders uit de traditionele politieke families blijven al jaren hardnekkig inzetten op besparingen en nog eens besparingen. Terwijl de supervermogens blijven aangroeien en vrolijk verhuizen van de ene lidstaat naar de andere, treffen die besparingen volop de Europese midden- en lagere klassen. Terwijl intussen bijna ook de meest conservatieve economen dit austerity-beleid veroordelen, gevolgd door IMF en de Wereldbank, blijven ‘onze’ leiders uit de traditionele politieke families koppig dit pad bewandelen.

Onze nationale politici spreken met dubbele tong als ze doen alsof dit de schuld is van ”de Europese leiders”. Het zijn diezelfde politici die de raden van ministers bevolken en hun politieke families delen de lakens uit in de Europese Commissie, bij de Europese Centrale Bank,… Met dat soort politieke spelletjes raken we niet uit de crisis. Wel door, zowel nationaal als Europees, het over een heel andere boeg te gooien. Het austerity-beleid loslaten en resoluut kiezen voor een relancebeleid, de banken splitsen en de burgers en overheden steunen in plaats van diezelfde banken, dat is wat er moet gebeuren. Het is dringend, als we nog een greintje vertrouwen in Europa willen redden.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK