04 aug 2010

FIFA wint het WK

“Beste fiscus, gelieve mij vrij te stellen van alle belastingen en taksen. Uiteraard ik wil ik wel profiteren van alle dienstverlening van uw overheid. Met dank en vriendelijke groet.”

Een monkellachje of enig wenkbrauwengefrons zal wel het hoogst haalbare resultaat zijn van een dergelijk briefje. Maar, dacht men bij de FIFA, niet geschoten is altijd mis. Bij de opstelling van het bidboek voor de organisatie van de wereldbeker voetbal vraagt de FIFA aan de kandidaat-gastlanden een achtvoudig engagement. En jawel, een vrijstelling van lasten en taksen is er één van.

Een vraag om goed uitgeruste stadions lijkt ons volkomen terecht, aandacht voor veiligheid en mobiliteit evenzeer. De wens om binnen de organiserende landen te komen tot een breed maatschappelijk draagvlak, een voetbalcommunity, is zelfs ronduit een verrijking. Garantie 3, een algemene vrijstelling voor het betalen van belastingen en taksen, is dan weer ronduit grof en onaanvaardbaar.
Niettemin lag ook deze vraag op tafel toen de diverse overheden van de Lage Landen rond de tafel zaten om hun engagementen in ‘the HollandBelgium Bid’ te formaliseren.
En dan zit je daar als enthousiast en ambitieus gezagsdrager. Je uit een monkellachje of enig wenkbrauwengefrons, krabt je in de haren en zucht eens diep. Je vindt wat gevraagd wordt absoluut weerzinwekkend, maar nog niet half zo erg als het gevoel met de rug tegen de muur te staan. Uiteraard wil je niet toegeven aan chantage anderzijds wil je ook allerminst je kansen hypothekeren. Je wil maximaal beknibbelen op je toegiften tegelijk hoor je de gonzende geruchten dat Engeland en Rusland wel complexloos alle engagementen hebben onderschreven.
Maar, zo bleek tijdens een boeiend debat na onze vragen in de commissie Sport van het Vlaams Parlement, de Nederlandse en diverse Belgische regeringen gingen niet plat op de buik voor de eisen van de FIFA en dat juichen wij toe. Er kwamen toegiften, uiteraard, maar allerminst een blanco cheque. Zo krijgen enkel sportgerelateerde activiteiten een belastingvrijstelling.
Idealiter waren het natuurlijk de diverse parlementen die zich uitspraken over de toegiften aan de FIFA. Wanneer een organisatie zichzelf boven de wet waant, kan ze maar beter de discussie aangaan met de wetgevende, eerder dan de uitvoerende macht.
Onze kansen op uitverkiezing zullen door onze beperkte inschikkelijkheid misschien wat inkrimpen, maar, hoezeer we er ook van overtuigd zijn dat de organisatie van het WK in 2018 ons land een enorme boost zou geen, daarom hoeven we ons rechtvaardigheidgevoel toch niet aan de kant te schuiven. Bovendien zijn we er van overtuigd dat ons land voldoende andere troeven heeft om het WK alsnog binnen te halen.
Wat we, als fervente voetballiefhebbers, ook verwelkomen is het engagement van sportminister Muyters om tijdens het lopende Belgische voorzitterschap deze zaak ook op Europees vlak aan te kaarten. Het spreekt immers voor zich dat de FIFA een groot deel van zijn macht put uit het tegen elkaar uitspelen van verschillende landen. Een algemene Europese regelgeving zou die macht al danig inperken en zelfs een mondiale aanpak dringt zich op.
Want hoe konden we nu complexloos genieten van het voorbije WK in Zuid-Afrika? Hoe konden we de gedachte verdringen aan de talloze toegiften die de Zuid-Afrikaanse regering moest doen om de wereldbeker te mogen organiseren? Wie werd er beter van het grote voetbalfeest? De lokale bevolking, die best wel een steuntje in de rug verdient? Een bevolking die zich trouwens nauwelijks een zitje in de mooie stadions kon veroorloven.
En binnen vier jaar, dan is Brazilië gastheer van het WK. Een passioneel voetbalgek land, maar evenzeer een land met een enorme kloof tussen arm en rijk.
Het is de FIFA absoluut gegund een welvarende sportbond te zijn, ze hebben dan ook een patent op één van de mooiste bijzaken ter wereld. Ze mogen de populariteit van hun spelletje gerust te gelde maken. De uitzendrechten mogen tegen marktwaarde verkocht worden, en ook aan de merchandising mogen ze een flinke stuiver verdienen.
Maar, net zoals in de sport, gelden er ook in de maatschappij regels en tot spijt van wie het benijdt, is belastingen betalen hier nog steeds de regel. Landen tegen elkaar opzetten om hun regels aan te passen, om dan te kiezen voor diegene die het meest inschikkelijk was, neigt naar machtsmisbruik. Eigenbelang dat wordt afgedwongen, ten koste van het algemene belang. Een houding die zo verschrikkelijk haaks staat op alle mooie idealen van fair-play, respect en football communities.
Tenzij we natuurlijk kunnen komen tot de regeling dat niet enkel de FIFA wordt vrijgesteld van het betalen van belastingen en taksen, maar ook alle voetbalsupporters. Een mooie gedachte die het voetbal op slag nog een stuk populairder zou maken. Een gedachte die helaas ook weer zal onthaald worden met een monkellachje en enig wenkbrauwengefrons.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK