Hart en hoop als antwoord op hittegolven, heethoofden en hysterische tijden

Lieve vrienden,

Het is een fantastisch weekend geweest, vol zon, zee en strand maar vooral vol vertrouwde en nieuwe gezichten. Het is het bewijs dat onze partij levendig is en gestaag groeit. Voor wie eraan twijfelde: Groen blaakt van gezondheid. Dankzij jullie. Vanuit de grond van mijn hart: bedankt!

Het is haast niet te geloven wat er sinds ons vorige zomerweekend allemaal gebeurd is. Twee verkiezingen, lokaal en nationaal. De gemeenteraadsverkiezingen waren een ongelooflijk succes. We haalden onze hoogste lokale score ooit, met meer mandatarissen dan ooit en we besturen in meer steden en gemeenten dan ooit! Met die optimistische geest trokken we de federale, regionale en Europese verkiezingen tegemoet. En daar haalden we onze op een na beste score ooit.

In Brussel, die prachtige, vaak misbegrepen stad, heeft dat geleid tot een klinkende groene overwinning. We zijn er de grootste, Nederlandstalige partij en Elke Van den Brandt is er onze nieuwe superminister die samen met de groenen schepenen de mobiliteit in het Brussels gewest ingrijpend zal hertekenen.

Terwijl dat de andere niveaus nog onderhandelen, is zij ondertussen begonnen om Brussel naar een groenere, socialere en veiligere stad te transformeren.

In Vlaanderen, ons rijke, mooie Vlaanderen raakte onze groene hoop in een titanengevecht verwikkeld met de bangmakerij van rechts en extreem-rechts. Waar we in oktober de wind in de zeilen hadden, kwam een half jaar later die wind pal op kop te staan. Met een verhaal dat niet meer ging over het project of over de reden waarom we aan politiek doen, te weinig ging over ons hart als groene partij. We moeten leren om temidden van al dat geweld onszelf te blijven. Bij ons hart dat hoop biedt, in plaats van ons mee te laten slepen in het gekrakeel en het politique politicienne.

Dus ja,

Het was een moeilijke strijd, en in elke strijd worden er fouten gemaakt. Dat is zo. Maar onze grootste overwinning is niet dat we nooit falen, maar dat we telkens als we struikelen weer opstaan.

Dat is onze kracht. En hoewel we samen meer hadden gehoopt, zijn en blijven we een van de winnaars,  en hebben onze tweede beste score ooit neergezet.

En dit wil ik echt benadrukken:  met de kracht van al onze nieuwe mandatarissen lokaal en nationaal hebben we de afgelopen jaren samen een partij uitgebouwd om u tegen te zeggen. Met jullie allemaal, oud- en nieuwkomers in de partij kunnen we meer dan ooit tevoren onze partij uitbouwen en een tegenkracht zijn tegen het defaitisme en de machtspolitiek van deze tijden.

Partijuitbouw klinkt misschien abstract, maar het is nu essentieel om jullie allemaal, onze basiswerking, lokale groepen, mandatarissen groot en klein te ondersteunen om hoop te kunnen bieden in moeilijke tijden. Dat is mijn vaste overtuiging. En dat is nodig.

Na 26 mei is er veel veranderd, maar dat merk je nauwelijks aan de andere partijen.  De traditionele partijen die stevige klappen kregen deden verder als voorheen: machtspolitiek regeert . Als Groen werkten we hard en constructief in de onderhandelingen achter de schermen en dat nu nog steeds. Wie discreet en constructief is en zich niet mengt in het mediageweld kan stilte worden verweten. Misschien zou het beter zijn als er nu collectieve stilte is. Dat we enkel naar buiten komen, niet om verhaaltjes te spinnen over elkaar, maar om resultaten van respectvolle onderhandelingen te communiceren.

De afgelopen maanden lezen als een lange keten onderhandelingen niet over een project voor onze mensen, maar over individuele carrières van de traditionele politici. Dat is waar onze partij anders in is. Bij ons gaat het om het project. En daar ben ik fier op.

Dus inderdaad, we zijn niet overgegaan tot de orde van de dag. Omdat de orde van de dag overhoop ligt.

De orde der dingen waar we ons in oriënteren.

Die dagelijkse orde der dingen, die behoorlijk onder druk lijkt te staan.

Vrienden.

Negen maanden geleden, negen maanden geleden, liet de N-VA de regering vallen over bangmakerij. Tweet na tweet hebben zij de mensen bang gemaakt voor wie nieuw is, bang gemaakt voor wie anders is, wie links is, wie groen is, vakbondslid is, werkloos is, gekleurd is, andersdenkend is;  hebben ze de mensen bang gemaakt voor elkaar. Met als enige resultaat dat ze voor de tweede maal op rij de verkiezingen verloren en de haatpredikers terug groot hebben gemaakt.

En intussen is er nog steeds geen regering. In 2010 werd er tenminste nog geprobeerd ernstig te onderhandelen, nu zijn we er zelfs nog niet degelijk aan begonnen. Bart De Wever schreef een startnota samen met het Vlaams Belang, zijn vrienden van achter het Japanse papieren kamerscherm, en het resultaat is ernaar. En de toekomstige coalitiepartners mogen nu die nota proberen bijschaven. Hoeveel vernederender kan je omgaan met je vroegere en tevens toekomstige coalitiepartners?  Wat zegt dat over de komende legislatuur en hoe er met elkaar wordt omgegaan. Is er dan geen minimum aan respect voor elkaar als partners? Als mensen? 

Respect, daar, ik heb het gezegd.

De startnota is niet respectvol. Niet in methode, niet naar inhoud. Het deelt onze samenleving op in A en B burgers, met minder kindergeld en meer drempels voor nieuwkomers zonder ook maar 1 samenlevingsprobleem op te lossen. Een idee recht uit de koker van Filip De Winter. De startnota biedt geen antwoord op de klimaatuitdagingen. Ondanks het “Zweedse” etiket van de toekomstige coalitie, heeft de startnota niets van de Scandinavische ambitie en durf in zich. Ik ben net teruggekomen uit Zweden en Noorwegen, ga gerust eens kijken hoe de mobiliteit er ondertussen uitziet in Oslo bvb.

Deze startnota gebruikt grote woorden als warm en sociaal, ambitie en durf maar doet het tegenovergestelde. Het is een angstig document dat zelfs de meest elementaire regels van goed bestuur negeert met een bundel aan ondoordachte voorstellen.

Kinderen van vluchtelingen, de meest kwetsbare kinderen die in Vlaanderen rondlopen, zouden voortaan pas na 6 maanden kindergeld krijgen. Een maatregel die nog maar eens het verhaal versterkt dat vluchtelingen willen profiteren van onze sociale bescherming, terwijl het aandeel kindergeld dat aan vluchtelingen wordt besteed onder de 0,75% zit.

Of neem de rem op de sociale woningbouw die er komt en die potentieel maar liefst 134 steden en gemeenten kan verhinderen meer woningen te bouwen, terwijl onder de vorige regering het aantal wachtenden op een sociale woning opliep tot meer dan 150 000.

Verschillende sociale organisaties lieten zich in de meest sterke bewoordingen uit over de nota omdat ze de meest kwetsbare in onze samenleving hard zal treffen. BDW gaf geen krimp.

Beste vrienden, wij mogen nooit in de val van angst en haat trappen. De val die de startnota voor Vlaanderen spant.

Want wie zijn volk graag ziet, verdeelt het niet.

Wie zijn vlag graag ziet, besmeurt ze niet.

Wie vrije meningsuiting opeist voor zichzelf, beperkt dat van anderen niet.

Het is niet zo moeilijk.

Het is een kwestie van respect.

Op sociale media en in de politiek lijkt die wereld soms heel ver weg,  maar in de echte wereld is er veel meer respect en hoop te zien dan sommigen ooit zullen begrijpen. Veel meer engagement en menselijkheid. Het is tijd dat de politiek dat reflecteert in plaats van te ondergraven.

Er zijn maar twee keuzes nu, voor alle beleidsmakers, waar ook ter wereld: de noodzakelijke, of de gemakkelijke. De noodzakelijke is het onder ogen zien van de realiteit. De gemakkelijke weg, dat is gewoon blijven wegkijken. Wegrelativeren. Wegintimideren.

Als ik mijn pas bevallen buurvrouw en haar baby zag kreunen onder de hittegolf van afgelopen juli, dan is dat geen luchtspiegeling, maar realiteit. Als ik, zoals vele families deze zomer, met mijn broers en zussen overleg om ervoor te zorgen dat onze bejaarde moeder genoeg zou blijven drinken, is dat geen overbezorgheid, maar realiteit. Als het Amazonewoud en de Russische Taiga al wekenlang in brand staan en beleidmakers schijnbaar niets doet omdat men al aan het rekenen is hoeveel geld men uit deze ecologische ramp kan slaan, dan is dat geen complotdenken, maar realiteit.

Het zal onze tijd wel duren, weet je wel.

Het is immers gemakkelijker de mensen wijs te maken dat het allemaal beter zal lopen als 16jarige adolescenten braaf naar school gaan, in plaats van lastige boodschappen te brengen. Als Belgen met een kleurtje braaf hun mond houden in plaats van hun mening te uiten, en als alle vluchtelingen braaf thuisblijven in plaats van hulp te zoeken elders.  

En dus maken sommigen er een keuze van. Zien of niet zien. Feit of fictie. 

Die strijd tussen feit en fictie voltrekt zich elke dag. In politieke termen heet het framing. Het gevecht tussen hart en hoofd lijkt wel vervangen tussen onderbuik tegen onderbuik, bulkend van vooroordelen over boodschappers en boodschap. 

Het consequent vervangen van feiten door leugens is een aanvaarde tactiek geworden, niet omdat de leugens nu als waarheid geaccepteerd worden, maar omdat het de vermogens waarmee mensen zich in de wereld oriënteren vernietigd worden.  De orde der dingen onderuit haalt. 

'De ideale onderdaan van een totalitaire samenleving is niet de overtuigde nazi noch de overtuigde communist, maar de mens voor wie het onderscheid tussen feit en fictie en het onderscheid tussen waar en onwaar niet langer bestaan.’ Het zijn de woorden van Hannah Arendt in 1951. 

Aan wie onafgebroken voorgelogen wordt, ontvallen de vermogens om feit en fictie te scheiden, met als gevolg onverschilligheid. ‘Hij zal niet de leugens die hem verteld worden geloven, maar hij zal op de meest onverschillige manier niets meer geloven'. 

Hoofd wordt dan vervangen door onderbuik. Hoop door doemdenken. Actie door gelatenheid en apathie. Inhoud door intimidatie tot de ander zwijgt. 

En daarom beste vrienden, is het zo goed om hier te zijn. Om als groenen bijeen te komen en te discussiëren, plannen te maken, acties op poten te zetten. Wij zijn de realisten. Wij zijn de partij die met beide voeten op de grond staat, de armen uit de mouwen slaat, en keihard aan de slag gaat. 

Wij denken, werken en handelen om recht te trekken wat scheef is, om hulp te beiden aan wie het nodig heeft, om een toekomst te bouwen voor iedereen, zonder onderscheidt. 

Wij moeten vooruit blijven kijken. Wij moeten hoop blijven bieden door groen beleid te voeren. Op komen voor die jongeren en volwassenen die zich engageren en omwille van hun engagement aangepakt worden. Geïntimideerd worden op ontoelaatbare manieren door volwassen mannen en vrouwen zonder fatsoen. Van Anuna tot Greta, van middenveld tot burgerbeweging: fysieke intimidatie en verbaal geweld tav geëngageerde burgers is niet normaal en zal dat ook nooit zijn.

Het is aan elke rechtgeaarde democraat  om te spreken als geëngageerde burgers aangepakt worden louter omdat hun boodschap anderen ergert. En dat massaal te doen.

Er is een schitterend account van het Auschwitz Memorial dat het verdient door alle democraten ter wereld gevolgd te worden. Ze hebben een bijzondere hashtag voor deze bijzondere tijden: Never Again Is Now.

Never Again is Now.

We moeten durven grenzen te trekken.

Uit te spreken. Op te komen voor basisrespect en basiswaarden.

Dat is niet hetzelfde als ons laten verblinden door elke provocerende uitlating. Dat is een uitputtingsslag die geen enkele oplossing biedt.  Een bewuste tactiek van een georganiseerde groep met maar 1 doelstelling; onze kostbare tijd om in de samenleving iets op te bouwen, verspillen aan debatten zonder einde.

Laat hen maar nachtmerries krijgen van 16-jarige meisjes die de oceaan oversteken om een signaal aan de wereld te geven. Laat hen maar proberen goedpraten wat krom is. Laat hen maar bang zijn voor iedereen die hun rechtmatige plaats in de maatschappij opeist. Het is de logica zelve dat een democratie streeft naar gelijkheid…  Deze heethoofden brengen niets bij, ze breken enkel af. Ze bestaan enkel bij gratie van de aandacht die ze krijgen, en dus zijn ze heel aanwezig. Ze teren op eindeloos polariseren. Ze hebben angst nodig om te overleven.

Wij willen zuurstof geven.

Met onze boodschap. Met ons programma en ons beleid.  Die basiskracht moeten we blijven bewaken: wij steunen mensen die nadenken en zoeken naar oplossingen. We geven geen voeding aan de haat.  Vanuit de kracht van onze lokale groepen en onze lokale meerderheden moeten we leren uit wat op het terrein werkt en wat niet. Leren uit voorbeelden van andere landen, hun steden en gemeenten. 

Zoals de ervaring uit Houston, Texas met de verbreding van een snelweg tot 26 baanvakken en hoe dat leidt tot MEER in plaats van minder files. En de ervaring in Gent waar een radicaal ander mobiliteitsbeleid auto’s van de weg heeft gehaald en de lucht heeft gezuiverd. 

Zoals de ervaring van het Belgische en Vlaamse beleid dat van Europa een zoveelste aanmaning krijgt omdat het ver onder de klimaatplan blijft en inteelt op onze gezondheid. Versus het Nederlandse doorgerekende klimaatplan dat 239 bladzijden telt en wil excelleren, om zich zo te meten met de Scandinavische voorlopers.

Zoals  de keuze van Bolsonaro die landbouwgiganten en houtkapindustrie vrij spel gaf om een recordaantal bomen om te hakken en zo zijn hoofdstad letterlijk zwart van de rook laat zien, een ecocide van jewelste, of Ethiopië dat 353 miljoen bomen plantte op 12 uur, en de lat heeft gelegd op 4 miljard bomen tegen oktober.

De keuze is helder. Welke samenleving willen we? Willen we een  samenleving zoals in Canada dat met haar onthaalbeleid nieuwkomers snel en positief integreert,  of willen we drempels opwerpen die mensen nodeloos straffen en dat niet werkt.

Willen we naast warme woorden ook een echt warm beleid, of gaan we armoedecijfers manipuleren omdat de armoedecijfers pieken? Gaan we wachtenden op een sociale woning nog langer laten wachten of durven we investeren in onze eigen mensen?

Durven we doen wat zanger Tom Helsen deed, die 160 kansarme gezinnen samen naar de bioscoop kreeg voor een gratis vertoning van the lion king?  Die op zoek ging naar echte oplossingen voor mensen met een kleine portemonnee, en zo hun dagelijkse bekommernissen, hun gebrek aan keuzemogelijkheden onder de aandacht van het beleid brengt. Een mooi voorbeeld hoe kleine initatieven iets groters in gang kunnen zetten. 

Een ding is zeker. Het is zoals Maya Angelou, Amerikaans burgerrechtenactiviste en poëet, ooit in donkere tijden schreef:

Nothing Will work, unless you do. 

En dat gaan wij doen. 

Want er is geen resultaat zonder inspanning. Dromen, gedachten en overtuigingen zijn niet genoeg om een realiteit te maken. Daar is actie voor nodig.

Samenwerken. Verantwoordelijkheid nemen. 

En dat gaan wij doen. 

Standvastig in onze overtuiging dat we een samenleving nodig hebben die groen is maar ook sociaal, divers maar ook verenigd. Met een open, respectvol en toekomstgericht project. 

Een project dat gericht is op wat werkt en wat beterschap brengt zonder onderscheid in mensen. 

Dat gaan wij doen! 

Wij hebben een toekomstgerichte visie op waar we heen moeten met ons klimaat en onze samenleving. We hoeven niet weg te kijken, omdat we weten wat er moet gebeuren.

Omdat we zien hoe haalbaar het is. Ik zei niet: gemakkelijk. Neen, haalbaar.

Omdat we de urgentie en de noodzaak ervan durven erkennen en ernaar durven handelen.

De voorstellen die tijdens de campagne afgeschoten werden door alle partijen vinden nu terug ingang: van de nationale parken tot de 10000 ha groen en andere groene ideeën.

Niet enkel extreem rechts heeft impact.

Ja, de klimaatbetogingen van burgers, de uitgewerkte voorstellen van experten, ons werk in gemeenteraden , provincie en parlementen hebben effect.

We zijn erin geslaagd onze stempel te drukken en traditionele partijen te doen opschuiven in hun programma  ondanks hun onwil.

En we doen dat niet alleen. Het is het samenwerken op drie fronten van geëngageerde burgers met middenveld en politiek dat dingen doet bewegen.  

Ik ben ervan overtuigd dat onze visie op onze samenleving uiteindelijk ook de framing van zij die meeheulen met de wolven van extreem-rechts zal counteren. Maar we moeten blijven volhouden.  Blijven geloven. Ons verhaal is geen heimweeverhaal naar een Vlaanderen dat nooit was. Ons verhaal is een toekomst verhaal dat we samen maken. En de nood daaraan is hoog.

Vanuit nabijheid en de kleine, alledaagse dingen die mensen mensen maken. Die ons elkaar doen vinden en herkennen. Vanuit kwetsbaarheid en empathie. Als echte groenen. 

Met hart en hoop.

Dankjewel.

Meyrem Almaci

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente
Cookies op groen.be

Groen gebruikt functionele en analytische cookies die noodzakelijk zijn om de website goed te laten functioneren. Deze cookies verwerken geen persoonsgegevens en hier is geen toestemming voor nodig.

Als je daarvoor toestemming geeft, maken we ook gebruik van marketingcookies. Die stellen ons in staat om de website beter af te stemmen op jouw voorkeuren.

Je kunt je instellingen altijd weer wijzigen op de pagina over de cookies.

Voorkeuren aanpassen
Alle cookies accepteren