03 dec 2010

Het ijskonijn Pieter De Crem

De falende opvang van asielzoekers en daklozen is een schandvlek op de regering-Leterme. De voorbije dagen haalde Minister van Landsverdediging Pieter De Crem (CD&V) openlijk uit naar de bevoegde Staatssecretaris Philippe Courard (PS) en beschuldigde hem van schuldig verzuim. Terecht, maar het schot voor de boeg van De Crem is misplaatst en hypocriet. Want Landsverdediging heeft de infrastructuur (kazernes) om opvangplaatsen te creëren en asielzoekers en daklozen in de koude wintermaanden een dak boven het hoofd te bieden. Dat is niet gebeurd. Hoe is het zo ver kunnen komen?

Reeds op 27 oktober 2010, toen er van de vrieskou nog geen sprake was, vroeg ik in het parlement aan Pieter De Crem welke voorbereidingen hij had getroffen voor de opvang van daklozen. Ook in de winterperiode 2009-2010 was er immers een opvangprobleem en werd hoopvol uitgekeken naar de redding die de kazernes van het leger konden bieden. Die hoop bleek ijdel, want Defensie weigerde om het vervoer van daklozen op zich te nemen. De 11 kazernes en 300 opvangplaatsen per dag bleven toen grotendeels onbenut. Met de winter in het vooruitzicht en de angst voor een nieuwe opvangcrisis, wilde Groen! aandringen op een forsere sociale inspanning van Defensie. Maar het tegendeel bleek het geval. Amper 185 plaatsen in 2 kazernes (Jambes en Luik) werden eind oktober voorzien. En over het probleem van het vervoer van daklozen was Pieter De Crem zeer formeel: ”ik zal op geen enkele manier een maatregel nemen, bespoedigen of in uitvoering brengen die er toe zou strekken dat daklozen zouden worden vervoerd met materiaal, bussen of anderen, van het Belgisch leger.”

De vraag dient dus gesteld: waar haalt Pieter De Crem het recht om andere leden van de regering te bekritiseren als zijn eigen inspanning en voorbereiding ondermaats is? Eind oktober stond Defensie nog nergens. Pas toen de opvangcrisis losbrak, besliste De Crem om bijkomende plaatsen ter beschikking te stellen. Zijn trage reactie kwam hem al op scherpe kritiek van het Rode Kruis te staan. Op 1 december vroeg ik in het parlement een nieuwe stand van zaken op en drong ik aan op maatregelen. Op 8 plaatsen in ons land worden kwartieren voor daklozen opengesteld, maar het totale aantal bedden blijft hangen op 193. Bovendien houdt De Crem voet bij stuk: vervoer en begeleiding van de daklozen moeten door anderen geregeld worden. Nochtans beschikt Defensie over voldoende bussen en camions. Op mijn vraag om bij hoogdringendheid zelf een initiatief te nemen en desnoods aan de regering te vragen om de kosten voor het vervoer door andere departementen te laten betalen, kwam geen reactie. Defensie laat de meest kwetsbaren in onze samenleving vandaag in de steek.

Pieter De Crem en Philippe Courard wijzen elkaar met de vinger. En ondertussen gebeurt er niets. Zijn er vriesdoden nodig vooraleer deze regering ontdooit en noodmaatregelen treft?

Dit opiniestuk werd op vrijdag 3 december 2010 in De Standaard gepubliceerd.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK