18 apr 2011

Het Vlaamse front is totaal onbestaande

Vlaams minister-president Kris Peeters had zijn boodschap voor De zevende dag op zondag 27 maart goed voorbereid: Vlamingen, stop met ruziemaken. We hebben een perfecte consensus over hoe het verder moet met onze staat: de Octopusnota! Die is goedgekeurd door de huidige en de vorige Vlaamse regering. Dat zijn dus mijn partij CD&V en ook nog N-VA, Open Vld en sp.a. Voilà, de Franstaligen kennen nu de Vlaamse positie.

Koninklijke onderhandelaar Wouter Beke en N-VA sluiten zich gretig bij deze foute redenering aan. Nochtans weten ze heel goed dat de andere Vlaamse onderhandelende partijen in de feiten helemaal niet op dezelfde lijn zitten. Groen! heeft de Octopusnota nooit goedgekeurd, Open Vld en sp.a gingen in recente standpunten lijnrecht tegen de nota in.

Toch vond er vrijdag een bijeenkomst plaats van de Franstalige partijen met aan Vlaamse kant enkel N-VA-voorzitter Bart De Wever. Hij werpt zich met zijn 27 procent van de Vlaamse stemmen graag op als de woordvoerder van alle Vlamingen. Of hoe moeten de 73 procent kiezers die niet op de N-VA gestemd hebben het anders interpreteren als ze de uitlatingen van zijn partij lezen in De Morgen: "Alle Vlaamse partijen steunen de communautaire Octopusnota. Het probleem ligt dus niet bij de Vlaamse partijen. Daarom hoeven ze er dus ook niet bij te zijn tijdens het overleg."

De Octopusnota, voor wie hem niet gelezen hebben, is een document van dik vier pagina's in de vorm van een uitgeschreven speech. Het is een vrij slecht gestructureerd amalgaam van uitgangspunten voor een nieuwe staatshervorming, algemene vragen voor bevoegdheidsoverdrachten en voor sommige thema's zeer concrete eisen voor het regionaliseren van diensten en posten.

Minister-president Peeters en N-VA-voorzitter De Wever bazuinen graag de consensus over deze tekst uit, maar die is totaal onbestaande. Het volstaat om de recente standpunten van Open Vld, sp.a en Groen! naast de Octopusnota te leggen. Neem nu het heikele punt van de toekomst van Brussel. In de Octopusnota klinkt het zo: "Onze visie op Brussel wordt bepaald vanuit onze visie op de staatkundige evolutie van België. Die visie gaat uit van een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten met daarnaast een specifiek statuut voor Brussel en een Duitstalige gemeenschap."

Die fundamentele tweeledigheid ("Brussel zal nooit een volwaardig gewest zijn", dixit Peeters) vinden we niet terug bij sp.a. Vande Lanotte pleit immers voor een Belgische unie met vier deelstaten. De sp.a diende vervolgens in het Brussels Parlement een motie in waarin Brussel als volwaardig gewest wordt verdedigd. De Open Vld dan. Die sprak in de verkiezingen van een confederalisme waarin België zou evolueren tot drie dynamische kmo's, die voor een aantal zaken zouden samenwerken. Veel fundamentele tweeledigheid is hier toch ook niet te vinden. Ook Groen! pleit, trouw aan de eigen uitgangspunten over besturen van onderen uit, voor een volwaardig gewest Brussel. Dat is trouwens een van de redenen waarom we die Octopusnota niet hebben goedgekeurd.

Het mag een troost zijn voor zij die nu treuren om het gebrek aan eensgezindheid bij de Vlaamse partijen. Ook bij de Franstalige partijen is het eenheidsdenken ver zoek. Analyseer de standpunten van PS (versterk de gewesten!) en die van cdH (vergeet de gemeenschappen niet!) en je zult merken dat er ook daar grote verschillen zitten.

Meningsverschillen binnen een taalgemeenschap worden in ons land blijkbaar als een probleem beschouwd. En dus wordt er gezocht naar eensgezindheid. Elio Di Rupo doet dat door de vier Franstalige partijen zoveel mogelijk samen te brengen om ze tot een gezamenlijke strategische positie te brengen. In Vlaanderen is de tactiek van minister-president Peeters en van N-VA-voorzitter De Wever bruter. Als er geen consensus bestaat, dan doen we gewoon alsof. En uiteraard beschouwen ze zichzelf als de woordvoerder ervan.

Arrogantie
En dit is het punt waarop de arrogantie in het Vlaams-nationalistische verhaal sluipt. Hoe arrogant kun je zijn, als je oproept dat iedereen die anders denkt dan de Octopusnota, moet zwijgen (Peeters in De zevende dag)? Hoe arrogant kun je zijn, als je je als partijvoorzitter uitroept tot woordvoerder van alle Vlamingen, zonder ook maar het minste overleg daarover met de collega-partijvoorzitters zoals De Wever vrijdag presteerde? Hoe arrogant en ondemocratisch kun je zijn als je de mening van een groot deel van de kiezers botweg onder de mat veegt om het eigen grote gelijk te kunnen uitroepen.

De gevolgen van al dit streven naar eenheidsdenken is ondertussen ook wel duidelijk. Zowel de PS, als behoeder van de Franstalige eenheid, als de N-VA, als zelfverklaarde woordvoerder van alle Vlamingen, blijven bewust werken aan een verdere polarisering tussen de taalgroepen. Beide weten goed genoeg dat dit oplossingen voor de institutionele problemen zo goed als onmogelijk maakt. Komt daar nog bij dat maatschappelijke kwesties na een jaar doelloos gepeddel nog altijd geen aandacht gekregen hebben. In het licht van die problemen is de arrogantie van onze Vlaamse leiders' en het amechtige Franstalige front' niet alleen misplaatst, maar simpelweg wraakroepend.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK