30 jan 2013

Hou op met dit beleid van schuldig verzuim in dossiers van bedrijfssluitingen

Met Arcelor is de reeks iconische bedrijfssluitingen weer langer geworden. Sommige economen en politici worden er fatalistisch van. Paul De Grauwe spreekt van 'creatieve destructie' als een natuurwet waartegen geen overheidsbeleid opgewassen is. MR-minister Didier Reynders, of all people, pleit voor nationalisering. Minister van Pensioenen Alexander De Croo had het in De Tijd gisteren over hervormen, maar schoof de hete aardappel vooral door naar de sociale partners. Bij mij overheersen twee andere gevoelens: verontwaardiging en gedrevenheid. Verontwaardiging over het kille, technocratische optreden van multinational Mittal. Verontwaardiging ook over het optreden van de drie klassieke politieke families (CD&V-cdH, OpenVLD-MR, sp.a-PS) in al deze dossiers van bedrijfssluitingen. 'Wij staan machteloos tegenover die multinationals', klinkt het in koor. Ik ben het daar grondig mee oneens. De instrumenten van een overheid zijn nog steeds dezelfde als 30 jaar geleden (fiscaliteit, steunmaatregelen, regelgeving,...). Dat instrumentarium is verder uitgebouwd en verfijnd. Kom me niet vertellen dat je daarmee geen invloed kan uitoefenen, zelfs op zo'n grote speler.

Jobcreatie

Het dossier Arcelor bewijst dat specifieke overheidsmaatregelen zeer duidelijke effecten hadden op de multinational. Alleen waren het de verkeerde effecten. Neem de notionele interestaftrek. Die leidde ertoe dat Arcelor massaal kapitaal in ons land parkeerde. Had dit enig effect op jobcreatie en investeringen in innovatie? Niet aantoonbaar. Wel liep de schatkist door die blinde aftrek honderden miljoenen mis. De klassieke partijen zagen dat gebeuren, stonden erbij en keken ernaar. Voor zo'n beleid past volgens mij maar één term: schuldig verzuim.

En dan kom ik bij mijn tweede gevoel: gedrevenheid om onze voorstellen nog nadrukkelijker op tafel te leggen en het duurzame industriële beleid waar Groen voor staat te verdedigen: creatieve transitie in plaats van creatieve destructie. Voorstellen die tegelijk de overheid versterken om bedrijven meer te ondersteunen, maar ook om sterker te kunnen optreden bij mistoestanden.

Ons voorstel om de notionele interestaftrek afhankelijk te maken van jobcreatie en innovatieve investeringen en te heroriënteren richting kmo's, ligt al twee jaar in het parlement. Hadden we er werk van gemaakt, dan was het anders gelopen in het dossier Arcelor. De honderden miljoenen extra inkomsten hadden onze regeringen kunnen inzetten om die vernieuwende industrie te stimuleren, die nu geen kansen krijgt omdat ze opbokst tegen de Mittals die alle steun opeten. Ons voorstel om bedrijven die winst na belasting genereren en toch overgaan tot sluiting, bepaalde overheidssteun te laten terugbetalen, hangt intussen ook al twaalf maanden in de Kamer. Het had zeker impact gehad op de beslissing van Arcelor. Of neem de resolutie die we in de Senaat indienden die de Belgische regering vraagt om op EU-niveau het debat te starten over het koppelen van douanetarieven aan ecologische en sociale criteria. Of onze voorstellen om meer te investeren in collectieve onderzoekscentra, waarvan er een de duurzame staalnijverheid van de toekomst zou kunnen ondersteunen. Of om de loonkosten echt te drukken, door een progressieve werkgeversbijdrage in te voeren. Het Arcelor-drama schreeuwt om dat soort structurele ingrepen. Ad-hocoplossingen gaan de industrie niet de plaats geven die ze verdient in onze economie.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK