08 jan 2013

Interview met fractieleidster Elisabeth Meuleman

Het ongenoegen van de SP.A en CD&V over de N-VA weergalmt tot in de wandelgangen van de oppositie.' Als fractieleider heeft Elisabeth Meuleman de onenigheid maar uit te spelen.

'Cynisme is niet mijn ding. Meer nog: ik raak gedegouteerd van die alles verlammende houding.' Maar met de bloedstollende verkiezingen van 2014 voor de deur zal Elisabeth Meuleman, de nieuwe fractieleider van de groenen in het Vlaams Parlement, nog vaak op haar lippen mogen bijten. Dat beseft ze zelf ook.

'Ik vrees voor wat gaat komen. In de Vlaamse ploeg regeert het wantrouwen. En ondertussen gijzelt een communautaire spanning het hele land en de verschillende regeringen - wat het werk is van pure stemmingmakerij, van een al te gemakkelijke polarisatie. Ik wil me daartegen verzetten. Want ondertussen tikt de klok verder en dringen echte keuzes zich op. 2013 wordt daarom een cruciaal jaar.'

Zo zwartgallig. De Vlaamse regering heeft toch ook haar verdiensten?

'Dat ontken ik niet. Neem haar belangrijkste verwezenlijking: een begroting in evenwicht, nu voor het derde jaar op rij. Geen sinecure in financieel moeilijke tijden. Alleen: los van bepaalde bedenkelijke schuldconstructies begeestert die oefening niet. Er wachten immers grotere uitdagingen dan de budgettaire: investeren in onderwijs en werk, bijvoorbeeld. De jaren van de waarheid liggen voor ons - nu pas zal blijken wat de regering-Peeters II echt waard is. Faalt de ploeg, dan zullen anderen voor ons de keuzes maken.'

Welke dossiers heeft de Vlaamse regering verkeerd aangepakt?

'Verschillende. Neem het energiedebat, met als typerend voorbeeld de vaudeville rond de subsidiëring van zonnepanelen. Veel te lang hebben consumenten en producenten in het ongewisse geleefd - nog steeds trouwens. Of een ander zorgenkind: de hervorming van het secundair onderwijs. Ik vrees dat de regering en bevoegd minister Pascal Smet (SP.A) de moeilijkste beslissingen over 2014 willen tillen - wat rampzalige gevolgen zou hebben.'

'Minstens even belangrijk: de aanpak van de jeugdwerkloosheid, momenteel nog een blinde vlek. Ja, Philippe Muyters (N-VA) lanceert als minister van Werk hier en daar een projectje, maar meer dan wat gerommel in de marge is dat niet. Terwijl jongeren de crisis als eerste voelen. Ik mis een algemene en doordachte aanpak. Dat is trouwens ook de reden waarom ik de fractie wil leiden en mijn sociaal profiel moet die noodzaak accentueren. Dat en het feit dat ik de enige vrouw ben tussen allemaal mannelijke fractievoorzitters. Het is tijd voor verandering.'

Kris Peeters probeert, binnen de grenzen van zijn bevoegdheden, de crisis aan te pakken. Het is toch niet zijn schuld als die ruimte beperkt is?

'Misschien. Maar ook de politieke verhoudingen laten niet toe om dwingende keuzes te maken. De spreidstand tussen links en rechts, tussen de socialisten en de N-VA in de regering, is te groot. Overigens kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de partij van Bart De Wever bewust in enkele dossiers op de rem gaat staan. Om na 2014 zelf de budgetten te kunnen uitdelen.'

2014 is nu al een magische datum die de sfeer binnen de meerderheid onder druk zet. Dat maakt het voor een oppositiepartij wel heel gemakkelijk: een kibbelende coalitie.

'Eerder triestig. Het ongenoegen van CD&V en de SP.A over de arrogantie van de N-VA weergalmt tot in de wandelgangen van de oppositie. De N-VA heeft de sleutels in handen voor wat de sereniteit betreft in het resterende anderhalve jaar. Maar tot nader order gedraagt ze zich nog altijd niet als een beleidspartij. Op dat vlak lijken wij elkanders tegenpool: Groen neemt wél zijn verantwoordelijkheid op.'

En de SP.A? Hoe doet die het?

'Oppositie voeren tegen de socialisten blijkt momenteel niet echt nodig ze rijden zichzelf al genoeg in de vernieling. Kijk naar de stijging van de 'miserietaks' na een echtscheiding. En in belangrijke dossiers als de onderwijshervorming kunnen ze hun slag niet slaan. Bij de gemeenteraadsverkiezingen scoorde de partij eigenlijk ook niet echt goed. Maar laat me duidelijk zijn: dat maakt me niet euforisch, want het verzwakt de ganse linkerflank.'

Zal u een andere stijl ontwikkelen dan uw voorganger, Filip Watteeuw, nu schepen in Gent?

'Natuurlijk. Filip was zakelijk, een echte dossiervreter. Iets minder flamboyant misschien. Ik vertrek van de verontwaardiging en wil ook de emotie een stem geven. Tenslotte is politiek naast een rationeel betoog ook de verwoording van het buikgevoel, zonder daarbij aan ambitie in te boeten. En ja, soms durf ik al eens te chargeren en zouden maat en dosering goed zijn, dat is een persoonlijk werkpunt. Maar een grijs figuur, die elke vorm van gedrevenheid mist, zou erger zijn. Het parlement kan een nieuwe dynamiek gebruiken.'

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK