21 maa 2012

Nooit waren de wachtlijsten zo lang. Hoe komt dat?

Op dit moment staan maar liefst 22.055 personen met een handicap op een wachtlijst. Nooit eerder was de wachtlijst langer. Het aantal wachtende mensen met acute zorgvraag steeg tot 16.849. Ter vergelijking: in 2004, aan het einde van de beleidsperiode van paars/groen, waren er 6.860 acute zorgvragen. Nochtans maakte de CD&V toen van de wachtlijsten een verkiezingsthema. Met een oranje minister voor Welzijn zouden de wachtlijsten smelten als sneeuw voor de zon. Acht jaar en vier CD&V-ministers later is de oplossing voor de wachtlijsten verder weg dan ooit.

De CD&V-ministers slagen er maar niet in om de wachtlijsten weg te werken. Vlaams Parlementslid Mieke Vogels, die zelf minister van Welzijn was tussen 1999 en 2003, kent de problematiek van de wachtlijsten maar al te goed en weet waar het schoentje wringt: ”Het probleem is dat Vandeurzen blijft kiezen om zo veel mogelijk gehandicapten op te vangen in de klassieke -lees: zuilgebonden- voorzieningen. 24u/24 zorg in een voorziening is bijzonder duur en beperkt de persoon met een handicap om zijn eigen leven uit te bouwen. Zo lang Vandeurzen in zijn beleid geen ruimte laat voor persoonsgebonden zorg op maat, zal het niet lukken om de wachtlijsten weg te werken. Want alle personen met een handicap opvangen in een instelling is niet haalbaar en niet betaalbaar.”
Verenigingen die de belangen van personen met een handicap verdedigen, hebben nochtans jaren gevochten voor meer autonomie, meer zorg op hun maat en niet op maat voorzieningen. Maar Vandeurzen heeft er geen oren naar. ”Als minister van Welzijn heb ik mee geijverd voor het decreet op het persoonlijk assistentiebudget (PAB). Het decreet werd in 2001 goedgekeurd, maar het voortbestaan van het PAB moet jaar na jaar opnieuw bevochten worden. De administratie put zich uit in het verzinnen van nieuwe regeltjes en controles om het PAB te dwarsbomen,” aldus Vogels.

Vandeurzen werkt nu aan een perspectiefplan 2020 dat tot een meer efficiënte besteding van de overheidsmiddelen zou moeten leiden, maar verder dan projecten en studiedagen komt men niet. Vogels: ”het beleid wordt alsmaar minder transparant en het plaatje wordt steeds ingewikkelder. Het overgrote deel van de personen met een handicap krijgen zorg in een voorziening, sommigen hebben een PAB, enkelen hebben een PpGB en sinds vorig jaar zijn er ook enkelen met een persoonsvolgend budget of PVB.” Een aantal ouders met jongvolwassen kinderen met een handicap staan op het punt om het heft in handen te nemen en samen een huis zoeken voor hun jongvolwassen kinderen. Maar de minister heeft geen oog voor hun vraag naar samenwerking.

Vogels concludeert: de opeenvolgende CD&V-ministers van Welzijn (Vervotte, Vanackere, Heeren en Vandeurzen) missen de politieke moed om tegen de zuilen en vakbonden in te gaan om een echt vernieuwend beleid te voeren dat voor meer mensen met een handicap meer zorg op maat organiseert. Dat is niet alleen wat de mensen zelf willen, het is ook veel minder duur dan de klassieke zorg. Als het beleid enkel blijft inzetten op zorg in instellingen zullen de wachtlijsten alleen maar langer worden en de zorg echt onbetaalbaar.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK