03 okt 2013

Opinie - 'Ik ga naar Afghanistan en ik neem mee...'

Door de koppige weigering van Maggie De Block (Open VLD) om Navid Sharifi te regulariseren, is zijn uitwijzing naar Afghanistan een feit. In welk soort land komt hij terecht? Afghanistan is een land in oorlog. Zaterdag bezoek ik zelf, samen met andere parlementsleden, enkele militaire basissen in Afghanistan, onder de strengste veiligheidsvoorwaarden. In mijn notitieboekje staan talloze vragen. Want de berichten over hoe Afghanistan evolueert zijn bijzonder onheilspellend.

Ondanks de 1.000 miljard dollar die de internationale gemeenschap sinds 2001 in Afghanistan heeft gepompt, vielen vorig jaar 2.754 burgerslachtoffers. Het aantal slachtoffers stijgt elk jaar. Het Pentagon noemde in juli 2013 de opstand van de taliban 'weerbarstig' en wijst op de toename van het aantal grondgevechten tussen het Afghaanse leger en de taliban. Deze zomer drongen de aanslagen door tot diep in Kaboel, de nieuwe thuisstad van onze Afghaanse loodgieter. Op 2 juli doodde een autobom er zes burgers, enkele dagen later volgde een zelfmoordaanval met een tiental slachtoffers. Op 25 mei was zelfs het zwaar bewaakte presidentieel paleis het doelwit van gewapende talibanstrijders. Het Afghaanse leger verliest elk jaar liefst een derde van zijn mankracht, ingevolge gevechten of desertie. Het moreel is zo laag dat het ministerie van Defensie de maandelijkse sterftecijfers niet langer publiceert. De verwachting is dat de taliban na de terugtrekking van de meeste westerse troepen in 2014 vrij snel het land heroveren.

Behalve de onveilige situatie is de sociaal-economische stand van het land erbarmelijk. Minder dan een derde van de bevolking in landelijke gebieden heeft toegang tot drinkbaar water. Riolering en toiletten ontbreken. Slechts 41 procent van het land kan rekenen op een betrouwbare elektriciteitstoevoer. Niet meer dan 43 procent van de mannen en 13 procent van de vrouwen kunnen lezen en schrijven. Afghaanse parlementsleden blokkeerden een wetsvoorstel dat de rechten van vrouwen wilde verankeren om hen te beschermen tegen kindhuwelijken, polygamie en huiselijk geweld. De Wereldbank berekende dat Afghanistan tien jaar lang minstens 7 miljard dollar per jaar zal nodig hebben voor zijn ontwikkeling.

Binnen de Navo-landen is het animo om na twaalf jaar oorlog verder te investeren in Afghanistan bijzonder klein. Ook ons land gaf jarenlang het verkeerde voorbeeld en besteedde zeven keer meer aan de militaire operatie dan aan de wederopbouw. Bovendien werd de piste van onderhandelingen met de taliban en (vooral) met Pakistan nooit ernstig genomen. Nu met de taliban aan tafel zitten is niet meer dan een schijnvertoning, want de militaire terugtrekking is gepland en de onderhandelingspositie van de taliban is ijzersterk. Dertien jaar lang hebben we aan een verkeerde strategie geld en mensenlevens verspild. Het irrationele geloof dat deze oorlog militair kon worden gewonnen is uiteengespat.

Vandaag is iedereen deze oorlog moe. Wij reppen ons naar de uitgang. Navid en alle anderen blijven achter. Hun toekomst oogt bijzonder troebel.

(Dit opiniestuk verscheen op donderdag 3 oktober 2013 in De Standaard)

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK