22 dec 2011

Pensioenhervorming:wie zorgt er voor de (klein)kinderen?

De federale regering kan niet snel genoeg de pensioenen hervormen. Mensen moeten langer werken, en de mogelijkheden om tijdskrediet op te nemen worden ingeperkt. Maar dat heeft verregaande consequenties op andere vlakken. Want als mensen meer en langer moeten werken betekent het dat ze veel minder dan nu de zorg op zich kunnen nemen voor hun kleinkinderen, hun gehandicapte familieleden of hun hoogbejaarde ouders. Langer werken betekent dus dat er meer professionele zorg nodig is. En de wachtlijsten voor kinderopvang of voor een plaats in een verzorgingstehuis zijn nu al ellenlang. Mieke Vogels vroeg in het Vlaams Parlement aan minister voor Welzijn Vandeurzen of Vlaanderen de consequenties van de pensioenhervormingen goed inschat en klaar is om nog meer professionele zorg aan te bieden. Vandeurzens antwoord was allerminst overtuigend. Een verslag uit het Vlaams Parlement.

Mieke Vogels: ”Minister, gisterenavond ontmoette ik op een trein een vrouw van 53, al jaren pleegouder van haar gehandicapte zus en met ouders die hoe langer hoe meer zorg nodig hebben.
Zij heeft inmiddels twee kleinkinderen, en haar dochter verwacht dat zij die af en toe opvangt. Zij stelt dat zij nooit harder heeft gewerkt dan vandaag, en met de huidige maatregelen het echt niet ziet zitten om aan dit tempo voort te werken zonder enig tijdskrediet te kunnen opnemen. Vandaag zegt Veerle Beel in De Standaard dat zij vijf jaar tijdskrediet heeft opgenomen om op woensdagen bij de kinderen te kunnen zijn. Die periode werd voor de berekening van haar pensioen niet in mindering gebracht, maar voor de ouders van vandaag zal dat wel het geval zijn.
De pensioenhervorming die aan de overkant van de straat in een ijltempo door het parlement wordt gejaagd, is een kille hervorming. Die hervorming biedt geen uitzicht op aangepaste jobs voor oudere werknemers. Zij bemoeilijkt de combinatie gezin-arbeid. Dat gebeurt uitgerekend op het ogenblik dat u stelt dat er grenzen zijn aan de professionele zorgverlening dat meer professionele zorg niet haalbaar, betaalbaar en wenselijk is dat u de vermaatschappelijking van de zorg bepleit dat mensen terug in eigen kring voor opvang moeten zorgen. De vrouw die ik ontmoette en mevrouw Beel deden en doen dat. In de toekomst wordt dat onmogelijk. Als minister van Welzijn vraagt men van u meer professionele kinderopvang en meer professionele ouderenzorg. Hoe zult u de gevolgen van de pensioenhervorming opvangen?”
Vandeurzen: ”Vlaanderen zal uiteraard meer inzetten op kinderopvang en ouderenzorg, want dat zijn prioriteiten. Het activeringsbeleid heeft natuurlijk gevolgen voor maatschappelijke fenomenen als de zorgverlening. Ik heb vastgesteld dat op het federale niveau duidelijke prioriteiten zijn gesteld. Het gemotiveerd tijdskrediet wordt anders behandeld dan het niet-gemotiveerd tijdskrediet. Dat is belangrijk. Op een bepaald ogenblik zullen wij moeten onderzoeken wat de gevolgen zijn van de federale maatregelen voor de beleidsdomeinen waarvoor Vlaanderen bevoegd is. Eerlijk gezegd heb ik op dit ogenblik daar nog geen concreet zicht op. Dat is een oefening die trouwens niet enkel door de minister van Welzijn moet gebeuren. Ik vind alleszins niet dat dit in tegenspraak is met het pleidooi voor de vermaatschappelijking van de zorg. De zorg moet in het dagdagelijkse leven een plaats krijgen - niet enkel in het gezin, maar ook in de buurt. U kaart dat aan, en ik zal dat ook zelf blijven doen. En ik zal binnen de grenzen van mijn bevoegdheden nagaan welke initiatieven er moeten worden genomen.”
Vogels: ”Ik denk niet dat ik met uw antwoord een zinnig antwoord kan geven aan de vrouw die ik op de trein heb ontmoet. Er zijn duizenden mensen die in een gelijkaardige situatie verkeren en vandaag met de handen in het haar zitten. De thematische verloven zijn grotendeels behouden, maar zij tellen minder mee voor de berekening van de pensioenen. Dat is vooral voor vrouwen - die hoe dan ook steeds als eersten de zorgtaken waarnemen als er geen alternatief voorhanden is - zeer nefast, want het zal de pensioenen van vrouwen zwaar onder druk zetten. Het is overigens te simpel om te zeggen dat wij de gevolgen met zijn allen zullen bekijken. Zowel sp.a als Open Vld als uw partij zitten in de Federale Regering. Wij moeten toch niet eerst potten breken om achteraf te gaan nadenken hoe wij de scherven zullen lijmen? U zet de wereld op zijn kop.
Vandeurzen: ”Zodra we klaarheid hebben in wat is beslist, moeten we de evaluatie maken. Vermaatschappelijking van de zorg is zorg een plaats proberen te geven in het leven van elke dag, van de gezinnen, in het buurtleven. Voor mij zal dat een belangrijk thema blijven. We moeten uitzoeken wat er aan de orde is naar aanleiding van de federale maatregelen in het debat over arbeid en gezin. De keuzes die we in Vlaanderen maken, zijn de goede keuzes - de kinderopvang, de gezinszorg ook - en dat zal ook blijken in de komende jaren.”
Vogels: ”Minister, uw antwoord blijft heel vaag, meer kinderopvang enzovoort. Ja, maar we weten allemaal dat er vandaag wachtlijsten zijn in kinderopvang, voor ouderzorg enzovoort. Als de vraag nog toeneemt, zullen de wachtlijsten alleen langer worden.
We leven in België in een overstreste arbeidsmarkt. Inzake het volume arbeid dat we in België presteren, staan we aan de kop in Europa. En we doen dat met veel minder mensen. Met andere woorden, de stress die wordt geproduceerd door de arbeidsmarkt, gecombineerd met deze maatregelen, zal de wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg alleen maar doen toenemen. Ik verwacht van de Vlaamse Regering een signaal aan de federale overheid dat dit beleid haaks staat op de warme samenleving die uw minister-president zo graag verkondigt.”

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK