18 mei 2013

The Pride: party and statement (Opinie)

The Pride: party and statement

Tinnen bruiloft

Dit jaar viert ons land tien jaar homohuwelijk. België zorgde hierin na Nederland voor een primeur en het groepje landen dat het huwelijk openstelt voor partners van hetzelfde geslacht, groeit sindsdien traag maar zeker aan. Toen Mieke Vogels als Agalev-kamerlid meer dan twintig jaar geleden het recht van homo’s; om te huwen op de agenda van het parlement zette, werd haar voorstel op hoongelach en verontwaardiging onthaald. Bij de stemming van het homohuwelijk tien jaar geleden viel ook op dat heel wat politici uit ‘progressieve’ hoek zich onthielden. Sindsdien zijn de politieke geesten flink gerijpt en kregen homokoppels ook het recht om te adopteren. Het homohuwelijk is nu een vanzelfsprekendheid geworden. De Belgen stonden de voorbije maanden dan ook wat ongelovig te kijken naar het nijdige verzet van Frigide Barjot en de Franse conservatieve parlementsleden. In ons land is de premier 'voor de mannen', en daar kraait geen haan naar. En zo hoort het.

Gay Pride meerderjarig

Moeten we daarom genoegzaam achterover leunen? We hebben de voorbije 2 decennia veel bereikt. Maar wetten zijn maar wat ze zijn. Laten we niet vergeten dat ook in België nog steeds mensen slachtoffer worden van discriminatie en geweld omwille van hun geaardheid. De Gay Pride die vandaag de Brusselse straten kleurt, is van oorsprong een reactie tegen dergelijke homofobie. Het is goed om dat in de feestvreugde niet te vergeten. Het is nu bijna 45 jaar geleden dat het cliënteel van de legendarische New Yorkse Stonewall Inn reageerde op de pesterijen en politie-invallen door middel van een Pride. In eigen land blazen we zaterdag precies 18 kaarsen uit voor de Gay Pride, en ze is nog steeds alive and kicking. Om te tonen dat agressie tegen holebi’s; een onrecht is en geenszins mag geminimaliseerd worden. Om de laatste discriminaties weg te werken zoals het meemoederschap bij lesbische koppels: de echtgenote van een biologische moeder wordt nog steeds niet automatisch erkend als meemoeder van het kind van haar vrouw. En ook om een modernisering te vragen van de wetgeving op geslachtsverandering, zodat de erkenning van genderidentiteit niet langer afhankelijk is van medische criteria.

Frontlinie in de mensenrechten

De Pride is ook een moment om stil te staan bij de positie van holebi’s; in de wereld. Holebirechten zijn immers wereldwijd nog een echt strijdpunt. In Rusland bijvoorbeeld, is de verdrukking van holebi’s; zelfs in handen van de overheid. Sinds kort geldt er een landelijk verbod op ‘holebipropaganda gericht op jongeren’, om traditionele Russische waarden te beschermen tegen liberale westerse opvattingen. Discriminatie op vlak van seksuele geaardheid wordt daarmee in principe straffeloos gemaakt en boetes lopen op tot boven de 10.000 euro.

Maar het front bevindt zich soms beangstigend dichtbij. Gisteren raakten de conclusies bekend van een Europese studie bij 92.000 holebi’s; uit heel Europa. De resultaten zijn ontstellend. Twee derde van de Europese holebi’s; verborgen op school dat ze LGBT waren. Meer dan 60 procent heeft te maken gehad met denigrerende opmerkingen of pesterijen. 19 procent voelt zich gediscrimineerd op het werk of bij sollicitaties en 26 procent is in de afgelopen vijf jaar aangevallen of bedreigd. 66 procent is bang om met een partner van hetzelfde geslacht hand in hand over straat te lopen. Bij homoseksuele en biseksuele mannen is dit zelfs 75%.

De laatste loodjes

Veel nieuwe wetgeving heeft ons land niet meer nodig. Wat staat ons dan nog wel te doen? De uitdagingen liggen in sensibilisering en educatie, maar we mogen daarbij geen taboes hanteren. We moeten ons doelbewust richten op bevolkingsgroepen en steden waar homofobie het grootst is. Volgens het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Rechten zijn meest voorkomende vormen van discriminatie homofobe, seksistische en racistische gewelddaden. De mechanismen die schuilen achter de haatmisdrijven zoals de ‘homomoord’ op Ihsan Jarfi vorig jaar, zijn fundamenteel dezelfde als diegene die we aan het werk zagen in Femme en Homme de la Rue. Het is duidelijk dat we dit soort geweld kordaat de kop moeten indrukken. Een strenge aanpak van politie en gerecht is nodig maar onvoldoende. Subtiele genderstereotypering moet net als onderhuids racisme ook maatschappelijk aangepakt worden.

Daar bestaan goeie voorbeelden van. Brussel voerde een hele reeks maatregelen in tegen geweld tegen holebi‘s: grootschalige campagnes tegen homofobie naar een breed publiek, opleidingen voor politie zodat zij de slachtoffers van homofoob geweld beter kunnen opvangen, opleidingen voor medewerkers van jeugdhuizen, projectsubsidies en meer. Het nationaal actieplan tegen homofobie waar de verschillende politieke niveaus gecoördineerd samenwerken is ook een grote stap voorwaarts. Elk jaar stijgt de vraag naar opleidingen en openheid rond het thema. De taboes lijken langzamerhand weg te smelten. Met dat goed nieuws, maar volop bewust van de taken die ons nog resten, trekken we vandaag de straten op. Weer of geen weer.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK