21 feb 2011

Vlaamse regering: geen sterk merk

Dat uit gelekte mails blijkt dat de Vlaamse regering geen gezelligheidsclub is, daar valt perfect mee te leven, vinden Wouter Van Besien en Filip Watteeuw. Dat haar beleid niet efficiënt is en haar visie bekrompen, is een ernstiger probleem.

Wie heeft WikiLeaks nodig als SP.A bestaat? Een verkeerd verzonden mail - alweer - toont ons dat de gezelligheid ver weg is binnen de regering-Peeters-Muyters. SP.A richt bittere verwijten aan CD&V en N-VA en vindt bovendien van zichzelf dat ze slecht bezig is.

Maar dat is voor ons niet het echte punt. Wezenlijker is de vraag of de Vlaamse regering van Vlaanderen een topregio kan maken zoals ze beloofde? Kan ze Vlaanderen laten 'excelleren op elk maatschappelijk domein' - zoals het bombastisch heet in 'Vlaanderen in Actie'? Het antwoord op die vraag is spijtig genoeg nee. De Vlaamse regering zinkt weg in een moeras van oubolligheid, middelmatigheid en gebrek aan inspiratie. Een ronde langs enkele essentiële beleidsdomeinen maakt veel duidelijk.

Regering van beton

Minister Lieten vindt haar collega's van CD&V en N-VA karikaturen opgetrokken uit beton. De werkelijkheid is nog erger. De hele regering-Peeters-Muyters is een betonregering. Haar infrastructuurbeleid levert een flashback naar de jaren zestig, de gouden jaren van de betonboeren.

De dagelijkse files en nog steeds veel te veel verkeersdoden tonen het failliet van het mobiliteitsbeleid aan. Als antwoord schuift de regering missing links naar voor: wegeninfrastructuur die grote verbindingsassen met elkaar verbindt om het verkeer vlotter te doen rijden. In feite is dat een inhoudelijk schaamlapje om Vlaanderen nog meer vol beton te gieten. Maar Vlaanderen heeft nu al meer dan 500 kilometer weg per 100 km². Vier keer zoveel als het Europese gemiddelde, en anderhalf keer zoveel als distributieland Nederland.

Maar daar moeten er volgens deze Vlaamse regering nog een pak bij. Meer wegen betekent minder verkeersveiligheid, meer overstromingen, slechtere luchtkwaliteit. Dat lijkt niet eens te storen. Integendeel, want het aantal missing links kent een wonderbaarlijke vermenigvuldiging. Een paar jaar geleden telde de Vlaamse regering er 25, vorige week keurde de meerderheid in het Vlaams parlement plots een plan voor 37 missing links goed. Daar zitten grote kleppers tussen: van de Oosterweelverbinding en de verbreding van de Brusselse ring tot de Noord-Zuidverbindingen in Limburg, de Kempen en Oost-Vlaanderen.

Topeconomen maakten al brandhout van het plan om van Vlaanderen een logistieke draaischijf te maken: het levert weinig jobs op en doet vooral de economie van onze buurlanden groeien. De Vlaamse regering vergist zich door niet voor duurzame mobiliteitsoplossingen te kiezen, zoals de slimme kilometerheffing voor iedereen, investeringen in openbaar vervoer en vrachtverkeer over het water.

Innovatie is te slimmerig

De lidstaten van de EU spraken in 2002 af om tegen 2010 de uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling te verhogen tot 3 procent van het bbp. De overheid moet daarvan één derde (1 procent dus) financieren. Maar Vlaanderen komt deze afspraken niet na. We zitten aan 0,72 procent, het niveau van 2003. De Vlaamse regering heeft in feite die één-procentnorm opgegeven. De meerjarenraming toont dat het budget voor economie, wetenschap en innovatie op het einde van de regeerperiode zal gedaald zijn. Onbegrijpelijk voor een regering die graag uitpakt met dure eden over een moderne en dynamische kenniseconomie.

Als we een topregio willen worden, kan dat enkel door de economie te vergroenen. Daar zijn investeringen voor nodig in innovatie op vlak van duurzame productie en hernieuwbare energie. Keuzes die de Vlaamse regering niet maakt. Zo missen we steeds meer de aansluiting met de echte economische topregio's.

Wachtlijsten liggen inderdaad te wachten

Ingrid Lieten noemde haar collega's 'gevoelloos'. Het beleid van de regering in 'warme' sectoren als Welzijn is dat ook. Daar wordt zogenaamd niet bespaard. Maar er wordt wel stelselmatig gedesinvesteerd.

De non-profitsector protesteert terecht tegen het uitblijven van een cao in de gezins- en bejaardenhulp, de gehandicaptenzorg, de kinderopvang en de beschutte werkplaatsen. Geld voor zelfstandige kinderopvang wordt ineens bevroren. Er is geen geld voor het zorgfonds, dat ons zou moeten voorbereiden op de vergrijzing. En er is vooral geen geld om eindelijk het probleem van de wachtlijsten aan te pakken. Er zijn nu 80.000 wachtenden voor een plaatsje in een rusthuis, 61.063 voor een sociale woning, 21.304 gehandicapten, duizenden in de bijzondere jeugdzorg,… Demografische evoluties zullen die problemen alleen maar vergroten.

De conclusie is redelijk pijnlijk. De Vlaamse regering roemt zichzelf als 'slagkrachtig' en 'actief'. In werkelijkheid hinkt ze achterop in alle cruciale domeinen

De alternatieven liggen nochtans voor de hand. In plaats van het betonnen Vlaanderen Transitland van Peeters en Muyters, pleiten wij voor Vlaanderen Productieland, met een groene industrie die duizenden jobs creëert en bedrijven echt verankert. In plaats van de kaasschaaf te halen over onderzoek en ontwikkeling, willen wij investeren in slimme en schone technologie. In plaats van te berusten in de wachtlijsten en te beknibbelen op de lonen van zorgwerkers, willen we van Vlaanderen een gidsland maken van zorg voor jong en oud. Meer is er niet nodig om van de Vlaamse regering wél een 'sterk merk' te maken.

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK