30 jun 2011

Wie kijkt om naar het Afghanistan dat wij achterlaten?

Laat de trompetten schallen, want de oorlog in het godvergeten Afghanistan loopt op zijn laatste benen. Na de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk zal ook België in 2012 een groot deel van haar militairen naar huis brengen. Applaus op alle banken? Niet helemaal. Toen Peter Van Rompuy (CD&V) mij in de wandelgangen van het parlement vroeg of Groen! tevreden is met de terugtrekking, moest ik genuanceerd antwoorden - misschien tot zijn verrassing. Met de beste wil van de wereld, maar kan iemand mij uitleggen waarom we uitgerekend vandaag overgaan tot het terugtrekken van onze troepen? In welk opzicht is de situatie in Afghanistan vandaag anders dan pakweg een jaar geleden? Boekt de NAVO terreinwinst op de Taliban? Is het Afghaanse leger in staat om op zichzelf operaties uit te voeren? Werd tussen de regering-Karzai en de Taliban een vredesakkoord ondertekend? Niets van dat alles. Maar toch is dit het begin van het einde van de operatie in Afghanistan. Daarvoor bestaat een drogreden en een echte reden.

De drogreden is dat Osama bin Laden dood is, wat zou betekenen dat we de oorlog in Afghanistan gewonnen hebben. Pardon? De NAVO is in 2001 Afghanistan binnengevallen om Bin Laden op te sporen, maar ook om de Taliban van de macht te verdrijven en zo elke safe haven voor terroristen uit te schakelen. Van het realiseren van deze doelstelling staan we bijzonder ver af. De Taliban staan militair sterker dan ooit tevoren en controleren de meerderheid van de 34 Afghaanse provincies. Recente documenten tonen bovendien aan dat de hulplijnen tussen de Taliban en Pakistan intact zijn. Al Qaeda is bovendien al jaren niet meer de gecentraliseerde organisatie van weleer, maar verzwakt en versplinterd in kleinere terroristencellen. De dood van Bin Laden maakt in dat opzicht weinig verschil uit.

De echte reden voor de terugtrekking is dat de bevolking en leiders van de NAVO-landen oorlogsmoe zijn. Onder druk van de publieke opinie en budgettaire overwegingen geeft de Amerikaanse president Barack Obama toe aan de isolationistische tendens die al lang sluimert in de buitenlandpolitiek van de VS. Deze is als volgt samen te vatten: laat andere landen in de wereld hun eigen boontjes doppen, tenzij de Amerikaanse belangen in het gedrang komen. Niet alleen bij de Republikeinen, maar ook bij de Democraten slinkt het enthousiasme voor buitenlandse avonturen zienderogen. En als Amerika bakzeil haalt, volgen de Europese landen.

Wij vrezen dat de internationale gemeenschap Afghanistan aan zijn lot zal overlaten. En dat is bijzonder cynisch. Na tien jaar oorlog merken we tot onze verbazing dat de eenzijdige militaire strategie niet werkt. Echter, in plaats van na te denken over een bredere politieke strategie die wel tot succes kan leiden, draaien we onze rug. Zonder om te kijken naar het land en de mensen die we achterlaten.

Maar het is nog niet te laat om een andere strategie uit te tekenen. De Verenigde Naties moeten in een nieuwe resolutie de leiding krijgen over politieke onderhandelingen met de Taliban. De druk op Pakistan om de steun aan de Taliban stop te zetten moet opgevoerd worden, desnoods met harde sancties. De regio heeft ook nood aan een lange termijn engagement en een ontwikkelingsplan, zoals in Japen en Korea enkele decennia geleden.

Wat nu gebeurt is geen internationaal overlegde terugtrekking na een objectieve vooruitgang op het terrein, maar een ongecontroleerde aftocht na een verloren oorlog. Nochtans zijn we moreel verplicht om de Afghanen een toekomstperspectief aan te reiken. Blijvend engagement is nodig. Waarop wachten we om het over een andere boeg te gooien?

Vind Groen in je buurt

Vind je gemeente

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Lees meerOK