Operatie Kelk: het onderzoek werd vertraagd en gesaboteerd.

Er zijn pogingen geweest om dit onderzoek te vertragen, te saboteren, om mensen te beschermen.

Na 15 jaar, drie commissies en duizenden pagina's verslagen heeft de onderzoekscommissie haar eindrapport gepresenteerd over Operatie Kelk, het gerechtelijk onderzoek naar seksueel misbruik in de Kerk. De conclusie is duidelijk. En hard. Dit was geen normaal procedureverloop. Wie het rapport leest, begrijpt hoe vernietigend die vaststelling eigenlijk is.

"Dit hebben we nog nooit meegemaakt."

Dat hoorden we keer op keer van getuigen die dicht bij de procedure stonden. Magistraten, advocaten, mensen die het systeem van binnenuit kennen. Stuk voor stuk verklaarden ze dat wat hier is gebeurd, uitzonderlijk was. Ongezien. Niet normaal.

En dat zijn niet één of twee incidenten. Het zijn er tientallen.

Al na enkele dagen of weken controle op de regelmatigheid van de rechtspleging, een ongekende snelheid. Een "multi-confessionele groep" binnen het parket-generaal die de vorderingen begeleidt. Nooit gezien. Inbeslaggenomen dossiers die toch werden teruggegeven aan de kerk. Een magistraat die gewraakt werd en later gewoon opnieuw zetelt in hetzelfde dossier.

De advocaat van de kerk die een bezoek brengt aan het parket-generaal, terwijl de procedure loopt. En daarna wordt de vordering van dat parket-generaal gewijzigd. Op de vraag waarom: "voortschrijdend inzicht." Zo kan je alles verklaren. Waar kwam dat voortschrijdend inzicht vandaan? Er moet geen tekening bij gemaakt worden.

Arresten van de Kamer van Inbeschuldigingstelling die vertrouwelijk en onmiddellijk worden doorgestuurd naar de minister van Justitie terwijl de burgerlijke partijen van niets wisten.

En dan die ene passage die me bijblijft. Magistraten van het parket Brussel die zeggen dat ze meermaals werden ontboden op het parket-generaal. Dat de toon er "kort en koud" was.

Dit is geen toeval. Het is te veel om toeval te zijn.

Wat we niet weten

Hebben we de allerlaatste steen omgedraaid? Nee. Wat er precies werd gezegd in bepaalde telefoongesprekken, op bepaalde vergaderingen zullen we nooit met zekerheid kunnen achterhalen.

Maar wat we weten, is genoeg. Er zijn pogingen geweest om dit onderzoek te vertragen, te saboteren, om mensen te beschermen.

En intussen zijn vele daders overleden. Zijn verantwoordelijken er niet meer. Zijn feiten verjaard.

En de slachtoffers? Die blijven achter. Met de pijn. Met het wantrouwen in justitie.

Dit is funest voor het geloof in de rechtsstaat.

Waarom we dit rapport goedkeuren

Ik had het rapport op sommige plaatsen scherper gewild. Meer expliciete vaststellingen.

Maar de conclusies zijn ondubbelzinnig en zeer duidelijk.

Er zijn pogingen tot beïnvloeding geweest. De slachtoffers is groot onrecht aangedaan.

Na 15 jaar, drie commissies en honderden getuigenissen is het werk echter nog niet af. Het immense leed van duizenden slachtoffers is nog onvoldoende geadresseerd.

Dat kan en mag niet zo blijven.

Stefaan Van Hecke