Is dit het nu? Over de Gaza-resolutie – een historische gemiste kans

Staf Aerts: "Wat zeggen jullie binnen 50 jaar tegen jullie kleinkinderen, als ze vragen: 'Wat deden jullie toen Israël ziekenhuizen bombardeerde, kinderen liet verhongeren, hulp blokkeerde?'"

De afgelopen weken keek Staf Aerts, federaal parlementslid, met stijgende verbazing – en groeiende verontwaardiging – naar de krampachtige pogingen van de Arizona-partijen om tot een gezamenlijk standpunt te komen over de gruwel in Gaza. De resolutie die er uiteindelijk gekomen is, werd aangekondigd met grote woorden: “historisch”, “belangrijk signaal”. Maar de realiteit is omgekeerd. 

Staf Aerts:

"Wat vandaag voorligt, is géén doorbraak. Géén moedige koerswijziging. Géén krachtig moreel signaal. Het is een zwak compromis – een compromis van het compromis. Een tekst die de gruwel wel benoemt, maar vervolgens elke morele en politieke daadkracht ondergraaft.

De feiten zijn ondubbelzinnig, de cijfers ondraaglijk

Meer dan 50.000 mensen zijn sinds oktober 2023 gedood in Gaza, onder wie een overweldigend aandeel vrouwen en kinderen. Nog eens tienduizenden raakten gewond. Meer dan 2 miljoen mensen zitten opgesloten in een door oorlog verwoest gebied, zonder voedsel, zonder water, zonder medische zorg. De VN spreekt over hongersnood. Over blokkades van hulp. Over structurele oorlogsmisdaden.

Dat had het beginpunt moeten zijn. Maar deze resolutie weigert partij te kiezen voor internationaal recht en fundamentele menselijkheid.

Staf Aerts: "Vooruit en CD&V spraken in de media wél over oorlogsmisdaden, etnische zuivering en genocide. Maar in de resolutie: stilte."

Wat ontbreekt, zegt alles

De resolutie zwijgt over oorlogsmisdaden. Over misdaden tegen de menselijkheid. Over de genocideklacht bij het Internationaal Gerechtshof, ingediend door Zuid-Afrika. Ja, er staat ergens dat “Israël het aanzetten tot genocide moet voorkomen” – een passieve, juridische zinsnede die het geweld neutraliseert in plaats van aanklaagt.

De resolutie negeert het recht op terugkeer en zelfbeschikking van de Palestijnen. Geen enkel expliciet gevolg, geen sanctie. Alleen diplomatieke vroomheid.

En wat wél gezegd wordt, maakt het nog schrijnender. Dat België de uitspraken van het Internationaal Strafhof moet respecteren, zou vanzelfsprekend moeten zijn. Dat was het ook altijd – tot Bart De Wever publiek aangaf dat hij Netanyahu niet wil laten arresteren als die op Belgisch grondgebied zou komen. Dat is niet alleen onaanvaardbaar, het is niet eens zijn beslissing. Het gaat om de onafhankelijke rechterlijke macht, niet om de willekeur van politici.

Internationaal recht is geen politiek menu. Het is een fundament. En wie eraan morrelt, zaait chaos en straffeloosheid.

Grote woorden, kleine daden

Vooruit en CD&V spraken in de media wél over oorlogsmisdaden, etnische zuivering en genocide. Maar in de resolutie: stilte. Verontwaardiging voor de camera’s, maar laffe terughoudendheid op papier. Zelfs de “bocht” van N-VA bleek uiteindelijk een rookgordijn.

De tekst erkent het Internationaal Strafhof… maar durft niet te zeggen wat dat concreet betekent. Ze pleit voor de tweestatenoplossing… maar bindt elke stap richting erkenning van Palestina aan een eindeloze reeks voorwaarden: eerst Hamas, dan verkiezingen, dan erkenning van Israël, dan vrijlating van gijzelaars…

Zoveel voorwaarden dat er in realiteit niets verandert. Geen erkenning. Geen actie. Geen rechtvaardigheid.

Valse symmetrie – échte onrechtvaardigheid

De resolutie benadrukt zogezegd “evenwicht”, maar dat vertaalt zich in asymmetrie: scherpe eisen aan de Palestijnse Autoriteit, vage aanbevelingen aan Israël.

Alsof dit een conflict tussen gelijke partijen zou zijn. Gaza is geen staat. Gaza is een belegerd gebied waar burgers sterven van de honger. Zolang dat fundamentele verschil niet erkend wordt, is elke roep om “balans” hol en cynisch.

Historische terugval

Waar eerdere resoluties – zoals die van februari 2024 – nog spraken over structurele mensenrechtenschendingen, kiest deze resolutie voor verzachtende woorden. Over bezetting, kolonisatie, annexatie, apartheid: geen woord. Alsof het allemaal begonnen is op 7 oktober. Dat is geschiedvervalsing door weglating.

Staf Aerts: "De resolutie verwijst voorzichtig naar 'mogelijke Europese sancties', ooit, misschien, als er eens consensus komt."

Verdachtmaking van hulpverlening

Op het moment dat kinderen sterven van de honger, zaait deze resolutie twijfel over UNRWA, de VN-organisatie die hulp biedt in Gaza. Steun wordt afhankelijk gemaakt van “screening” en “hervormingen”. Dat komt rechtstreeks uit het draaiboek van de Israëlische propaganda die elke vorm van hulp probeert te ondermijnen.

Dit is onrechtvaardig, ongefundeerd en gevaarlijk.

Sancties? Alleen in theorie

De resolutie verwijst voorzichtig naar “mogelijke Europese sancties”, ooit, misschien, als er eens consensus komt. Maar België zelf neemt geen initiatief. Geen economische sancties, geen opschorting van het EU-associatieakkoord, geen boycot van militaire samenwerking, geen druk op Israël.

Waarom wel sancties tegen Rusland, Iran en Rwanda, maar niet tegen Israël?

Is internationaal recht selectief? Of zijn onze principes afhankelijk van wie ze overtreedt?

Een keuze voor lafheid

Dit is geen gebrek aan opties, dit is een gebrek aan moed. Geen diplomatie, maar defaitisme. Geen daadkracht, maar uitstelgedrag.

Op 21 mei komt de Europese Raad voor Buitenlandse Zaken samen. Nederland zal daar een blokkeermaatregel voorstellen voor de handelsrelaties met Israël.

Gaat België daar alles op alles zetten? Of gaan we opnieuw op de rem staan?

Een spiegel voor het parlement

Sta eens stil. Denk eens na.

Wat zeggen jullie binnen 50 jaar tegen jullie kleinkinderen, als ze vragen: “Wat deden jullie toen Israël ziekenhuizen bombardeerde, kinderen liet verhongeren, hulp blokkeerde?”

Gaan jullie dan antwoorden:
“We keurden een resolutie goed.”
Een die niets erkent, niets eist, niets verandert?

Nee. Dat is niet genoeg.

Groen kiest wel. Niet later, maar nu.

Wij eisen:

• Gerichte sancties tegen Israël voor het systematisch schenden van het internationaal recht

• Volledige, ongehinderde toegang voor humanitaire hulp aan Gaza

• Onvoorwaardelijke erkenning van Palestina door België

Het internationaal recht is geen optiemenu. Het is onze plicht.

Als dit het maximum is waartoe Arizona komt, dan is het een historische gemiste kans. België moet kiezen: voor het recht, of voor de lafheid."