Wat De Wever ‘excessen’ noemt: de basisbeginselen voor een waardig pensioensysteem

“Wat onze premier ‘excessen’ noemt, zijn eigenlijk minimale basisvereisten voor een waardig pensioensysteem. Is het een exces om te stellen dat gepensioneerden met hun pensioen hun rusthuisfacturen nog kunnen betalen? Is het werkelijk buitensporig om te zorgen dat zorgtaken in onze samenleving ook meetellen in de pensioenberekening?”

In zijn State of the Union schetste premier Bart De Wever een doembeeld dat vooral een zure nasmaak nalaat. Opvallend was zijn claim dat hij “een einde heeft gemaakt aan de excessen in het pensioenstelsel”. “Onze premier toont zich met deze uitspraak wereldvreemd en gooit opnieuw de middenklasse onder de bus,” reageert Dieter Van Besien.

De premier stelde dat de regering werkt aan “een eerlijker, redelijker en beter gefinancierd pensioenmodel”, onder meer door in te grijpen in de “hoogste pensioenen” en de koppeling tussen het aantal gewerkte jaren en de hoogte van het pensioen te versterken. Zo zou er volgens hem een einde komen aan de “excessen van het pensioenstelsel”.

Maar de realiteit is minder fraai. Na de invoering van een malus — die het pensioen vermindert wanneer men niet aan een minimum aantal werkdagen en werkjaren komt — beslist de regering nu ook om twee keer de indexering te beperken voor alle pensioenen boven 2.000 euro.

Volgens Van Besien treft die malus vooral vrouwen. “Hoewel moederschapsverlof na lang aandringen eindelijk gelijkgesteld wordt met arbeidstijd, geldt dat nog altijd niet voor bepaalde tijdskredieten met een zorgmotief, zoals palliatief verlof of zorg voor kinderen met een handicap. Het zijn voornamelijk vrouwen die deze zorgtaken opnemen, net zoals het vooral vrouwen zijn die deeltijds werken om gezinstaken te combineren. Ook deeltijds werken wordt afgestraft.

Daarbovenop komt nu de indexsprong, die de koopkracht van één op twee gepensioneerden aantast. “Dit gaat helemaal niet over pensioenen van 5.000 euro of meer, maar over gewone Belgen die steeds meer moeite hebben om de stijgende rusthuisfacturen te betalen. Die bedragen gemiddeld nu al 2.300 euro, terwijl de Vlaamse overheid de subsidies voor woonzorgcentra verder inperkt. Bovendien wordt ook het gezinspensioen afgetopt, wat mensen nog dieper de armoede induwt. Het is een schande.”

Van Besien besluit dan ook: “Wat onze premier ‘excessen’ noemt, zijn eigenlijk minimale basisvereisten voor een waardig pensioensysteem. Is het een exces om te stellen dat gepensioneerden met hun pensioen hun rusthuisfacturen nog kunnen betalen? Is het werkelijk buitensporig om te zorgen dat zorgtaken in onze samenleving ook meetellen in de pensioenberekening?”