De blinde cheque van 11 miljard: Francken zet parlement buitenspel terwijl burger de broeksriem aanhaalt

Staf Aerts: "Aan de mensen die de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen, vraagt Francken geen vertrouwen, maar een offer. En zelf wil hij een blinde cheque."

“De kas is leeg,” klinkt het als een grijsgedraaide plaat zodra het over pensioenen of zorg gaat. Maar voor de eigen stokpaardjes schudt minister Theo Francken moeiteloos 10,7 miljard euro uit zijn mouw. Geen overleg, geen details, geen controle. Federaal Parlementslid Staf Aerts trekt fel van leer: “Dit is geen begroting, dit is een blanco volmacht voor een minister die geen tegenspraak duldt.”

Terwijl de gewone Vlaming elke euro drie keer moet omdraaien om de maand rond te komen, lijkt er voor Defensie een magische geldboom te staan. Besparen is het mantra voor de burger, maar uitgeven is de norm voor de minister. Staf Aerts: "Aan de mensen die de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen, vraagt Francken geen vertrouwen, maar een offer. Maar hier in dit parlement vraagt hij een blinde cheque. ‘Vertrouw ons maar’, zegt Francken, terwijl Arizona de gewone burger de broeksriem laat aanhalen tot het pijn doet."

Democratie bij het groot vuil

Wat minister Francken hier probeert, is ongezien in onze moderne geschiedenis. Hij legt tabellen voor die puur "indicatief" zijn. In gewone taal: hij vraagt miljarden aan het parlement, maar wil achteraf zelf beslissen waar dat geld écht naartoe gaat. Het parlement wordt gedegradeerd tot een applausmachine voor de show.

• De 'Francken-doctrine': Vroeger maakte Francken als oppositielid een enorm drama van een provisie (lees: blinde cheque) van 90 miljoen. Nu hij zelf aan de knoppen zit, vraagt hij een blinde cheque die 120 keer groter is.
• Minder pottenkijkers: De controles worden vakkundig "versoepeld". Minder controle, meer vrijheid voor de minister. Meer risico op fouten en corruptie.
• Weg met transparantie: De rol van het parlement om over de begroting te beslissen, wordt simpelweg bij het groot vuil gezet. Duidelijkheid voor de burger verdwijnt.

Staf Aerts: "Wie meer geld uitgeeft, moet juist méér gecontroleerd worden, niet minder. Francken eigent zich de macht toe om fundamentele keuzes te maken zonder toestemming van de volksvertegenwoordiging. Dat is een democratisch gat in de begroting."

Onze data in handen van Amerikaanse miljardairs?

De minister droomt luidop van een digitale transformatie, maar verkoopt daarbij onze soevereiniteit aan de hoogste bieder. Hij kijkt naar Amerikaanse tech-reuzen zoals Oracle en het omstreden Palantir voor onze datacenters en AI.

• Trump-vrienden aan de knoppen: Oracle wordt geleid door miljardairs die dikke vrienden zijn met Donald Trump.
• Geen privacygarantie: Onder de Amerikaanse Cloud Act kan de VS onze defensiedata simpelweg opeisen.

Staf Aerts: "Investeren in veiligheid betekent kiezen voor een autonoom Europees alternatief. In plaats daarvan smijt Francken miljarden naar Amerikaanse multinationals. Hoe 'soeverein' is onze defensie nog als een inwoner van het Witte Huis de stekker uit onze systemen kan trekken?"

De bodemloze put van Arizona

De conclusie is keihard: onder de vlag van "efficiëntie" en de "fastlane" sloopt deze regering de budgettaire controle. Net op het moment waarop er miljarden euro's naar defensie stromen, krijgt het een voorkeursbehandeling waar elke andere sector alleen maar van kan dromen. En ondertussen worden de democratische spelregels uitgehold. Transparantie is geen luxe die je naar eigen goeddunken kunt aan- of uitzetten. Het is een recht van de burger en de plicht van een minister.